ΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΓ

Α΄ ΔΕΚΑΣ	Β΄ ΔΕΚΑΣ	Γ΄ ΔΕΚΑΣ

Ἡ εἰκοστή έκτη, ἡ ἕκτη φθίνοντος, ἡ εἰκὰς πέμπτη, ἡ ἕκτει μετ’εἰκάδας.

Μια συνέλευση της Εκκλησίας του δήμου, -188/7, εδραιώνει την σημερινή ημέρα ως ημέρα συνελεύσεων της Εκκλησίας του δήμου.
IG II² 890, Σειρες 1-4:
― Επι Συμμαχου αρχοντος επι της …εκτης πρυτανειας
ηι Αρχικλης θεοδωρου Θορικιος εγραμματευεν
δημου  ψηφισμα-
Ποσιδεωνος εκτει μετ εικαδας, τριτηι και
δεκατηι της πρυτανείας
εκκλησια εμ Πειραιει

Τα Διονύσια εν αγροίς εορτάζονται στους αττικούς δήμους σε διαφορετικές ημερομηνίες.

---

Οι πρόγονοι αποδέχονται την θρησκευτική πολυφωνία άλλων, ως γεγονός ζωής, βασιζόμενοι στην πάτρια παράδοση.

Παρόλα αυτά έθεταν όρια στους άλλους.

Η ασέβεια προς τους πάτριους θεούς της πόλης (μη επίδειξη σεβασμού προς τους θεούς) και η ιεροσυλία (βλάβη ή επέμβαση σε ένα ιερό, ή τελετουργικό χώρο ή αντικείμενο λατρευτικό) επέφερε θανατική ποινή. Τέτοιες ασεβείς πράξεις απειλούσαν την ευημερία όλων στην κοινότητα.

Παράδειγμα ο Σωκράτης που δεν σεβάστηκε τους πάτριους θεούς των Αθηναίων.

Αναγνώριζαν την πολυφωνία θεοτήτων στην πόλη τους αλλά από την άλλη υπήρχαν κάποια όρια που δεν μπορούσαν να ξεπεραστούν.

Ο προσηλυτισμός, είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται σήμερα για λόγους ευκολίας για να αναλυθεί η λατρεία στον αρχαίο κόσμο.

Προσηλυτισμός σημαίνει την μετακίνηση από ένα θρησκευτικό σύστημα σε ένα άλλο. Αυτό προϋποθέτει την ύπαρξη επίσημων, κωδικοποιημένων συστημάτων πίστης, δογματισμένη πίστη η οποία απουσιάζει από τις πάτριες λατρειες.

Ως επί το πλείστον, η πάτρια λατρεία των θεών μας ήταν εθνοτική – γεννιόμασταν μέσα σε αυτήν, οπότε θα ήταν δύσκολο να την απορρίψει ο Έλληνας ή να της αλλάξει τη φυσική καταγωγή.

Οι πρόγονοι μπορούσαν να εισέρχονται και να εξέρχονται από τις παραδοσιακές λατρείες χωρίς καμία διαδικασία προσηλυτισμού με τον τρόπο που την αντιλαμβάνονται οι σημερινοί άνθρωποι.

Πιο κοντά στη σύγχρονη αντίληψη βρίσκονται εκείνοι που προσχωρούσαν στις αγυρτίες των οπαδών του Πυθαγόρα ή των οπαδών Ιερών Λόγων του «Ορφέως», οι οποίοι απαιτούσαν καθολικές αλλαγές στον τρόπο ζωής του πιστού.
Αυτό που βλέπουμε σήμερα στην μοναστική ζωή των χριστιανών.

Ομοίως, όσοι άφηναν τις παραδοσιακές λατρείες για να ακολουθήσουν τον Ιουδαϊσμό ή τον Χριστιανισμό θα τότε
προσηλυτίζονταν με τη σύγχρονη έννοια, οι περισσότεροι με την βία.

Ο προσηλυτισμός ανθρώπων για οποιοδήποτε από αυτά τα ιουδαϊκά συστήματα συνέβη μέχρι τον +4o αιώνα, καθώς αυτές οι θρησκείες απαιτούσαν άρνηση (και με τη βία ) των προγονικών παραδόσεων, την διακοπή της συμμετοχής στις παραδοσιακές λατρείες και την εγκατάλειψη των ίδιων των στοιχείων της ταυτότητάς τους.

Η άρνηση επέφερε τον θάνατο, που είναι πρωτόγνωρο για τον λατρευτή της πάτριας παράδοσης των θεών.