Ἡ εἰκοστή έκτη, ἡ ἕκτη φθίνοντος, ἡ εἰκὰς πέμπτη, ἡ ἕκτει μετ’εἰκάδας.

Μια συνέλευση της Εκκλησίας του δήμου, -188/7, εδραιώνει την σημερινή ημέρα ως ημέρα συνελεύσεων της Εκκλησίας του δήμου.
IG II² 890, Σειρες 1-4:
― Επι Συμμαχου αρχοντος επι της …εκτης πρυτανειας
ηι Αρχικλης θεοδωρου Θορικιος εγραμματευεν
δημου  ψηφισμα-
Ποσιδεωνος εκτει μετ εικαδας, τριτηι και
δεκατηι της πρυτανείας
εκκλησια εμ Πειραιει

Τα Διονύσια εν αγροίς εορτάζονται στους αττικούς δήμους σε διαφορετικές ημερομηνίες.

---

Η ασέβεια προς τους πάτριους θεούς

Οι πρόγονοι αποδέχονται την θρησκευτική πολυφωνία άλλων, ως γεγονός ζωής, βασιζόμενοι στην πάτρια παράδοση.

Παρόλα αυτά έθεταν όρια στους άλλους.

Η ασέβεια προς τους πάτριους θεούς της πόλης (μη επίδειξη σεβασμού προς τους θεούς) και η ιεροσυλία (βλάβη ή επέμβαση σε ένα ιερό, ή τελετουργικό χώρο ή αντικείμενο λατρευτικό) επέφερε θανατική ποινή. Τέτοιες ασεβείς πράξεις απειλούσαν την ευημερία όλων στην κοινότητα.

Παράδειγμα ο Σωκράτης που δεν σεβάστηκε τους πάτριους θεούς των Αθηναίων.

Αναγνώριζαν την πολυφωνία θεοτήτων στην πόλη τους αλλά από την άλλη υπήρχαν κάποια όρια που δεν μπορούσαν να ξεπεραστούν.

Ο προσηλυτισμός, είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται σήμερα για λόγους ευκολίας για να αναλυθεί η λατρεία στον αρχαίο κόσμο.

Προσηλυτισμός σημαίνει την μετακίνηση από ένα θρησκευτικό σύστημα σε ένα άλλο. Αυτό προϋποθέτει την ύπαρξη επίσημων, κωδικοποιημένων συστημάτων πίστης, δογματισμένη πίστη η οποία απουσιάζει από τις πάτριες λατρειες.

Ως επί το πλείστον, η πάτρια λατρεία των θεών μας ήταν εθνοτική – γεννιόμασταν μέσα σε αυτήν, οπότε θα ήταν δύσκολο να την απορρίψει ο Έλληνας ή να της αλλάξει τη φυσική καταγωγή.

Οι πρόγονοι μπορούσαν να εισέρχονται και να εξέρχονται από τις παραδοσιακές λατρείες χωρίς καμία διαδικασία προσηλυτισμού με τον τρόπο που την αντιλαμβάνονται οι σημερινοί άνθρωποι.

Πιο κοντά στη σύγχρονη αντίληψη βρίσκονται εκείνοι που προσχωρούσαν στις αγυρτίες των οπαδών του Πυθαγόρα ή των οπαδών Ιερών Λόγων του «Ορφέως», οι οποίοι απαιτούσαν καθολικές αλλαγές στον τρόπο ζωής του πιστού.
Αυτό που βλέπουμε σήμερα στην μοναστική ζωή των χριστιανών.

Ομοίως, όσοι άφηναν τις παραδοσιακές λατρείες για να ακολουθήσουν τον Ιουδαϊσμό ή τον Χριστιανισμό θα τότε
προσηλυτίζονταν με τη σύγχρονη έννοια, οι περισσότεροι με την βία.

Ο προσηλυτισμός ανθρώπων για οποιοδήποτε από αυτά τα ιουδαϊκά συστήματα συνέβη μέχρι τον +4o αιώνα, καθώς αυτές οι θρησκείες απαιτούσαν άρνηση (και με τη βία ) των προγονικών παραδόσεων, την διακοπή της συμμετοχής στις παραδοσιακές λατρείες και την εγκατάλειψη των ίδιων των στοιχείων της ταυτότητάς τους.

Η άρνηση επέφερε τον θάνατο, που είναι πρωτόγνωρο για τον λατρευτή της πάτριας παράδοσης των θεών.

---

Η Μνήμη του θανόντος

Η Μνήμη του θανόντος πρέπει να «ζήσει», κατ΄εντολή της θεάς Αθηνάς, για πάντα, κατά τα πάτρια των Ελλήνων και όχι η πεποίθηση και προσμονή στην ανατολίζουσα μετεμψύχωση.

Στην Οδύσσεια (Ι 65) ο Οδυσσεύς δεν εγκαταλείπει την χώρα των Κικόνων αν δεν καλέσει τρεις φορές τους συντρόφους του που έχουν σκοτωθεί στη μάχη με τους Κίκονες•

― τρὶς ἕκαστον ἀῦσαι,
οἳ θάνον ἐν πεδίῳ Κικόνων ὕπο δῃωθέντες.

«φωνάξαμε από τρεις φορές καθένα απ΄ τους δικούς μας,
τους δύστυχους, που πέσανε απ΄ τους Κίκονες κομμένοι»

Τα πνεύματα σκιές και είδωλα στην νεαρή μνήμη πια, των νεκρών που σκοτώθηκαν σε αλλοδαπά μέρη πρέπει να κληθούν•

όταν επιτευχθεί και γίνει σωστά θα ακολουθήσουν αυτόν που τις καλεί στη μακρινή τους Πατρίδα όπου ένας «άδειος» τάφος (Τύμβος) τους περιμένει .

Τον Τύμβο Μνημηϊας τον κελεύει για πρώτη φορά η θεά Αθηνά στον Τηλέμαχο (Α 291)•

― νοστήσας δὴ ἔπειτα φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν
σῆμά τέ οἱ χεῦαι καὶ ἐπὶ κτέρεα κτερεΐξαι
πολλὰ

«γυρίζεις πίσω στα γλυκά λημέρια της πατρίδας,
του στήνεις μνημείο λόφο χώματος (Τύμβο-σήμα [Ιλ. 419]) , νεκρικά πολλά του θέτεις δώρα».

Εδώ οι συγγενείς θα μνημονεύσουν τους δικούς τους ανθρώπους που χάθηκαν για εκείνους τους Έλληνες κατά τα πάτρια που πεθαίνουν σε αλλοδαπές χώρες εκτός αν καταφέρουν οι φίλοι του νεκρού να μεταφέρουν το σώμα του πίσω στην Πατρίδα.

Ο Μενέλαος θα ανεγείρει έναν άδειο τάφο Τύμβο μνημηϊας για τον Αγαμέμνονα στην Αίγυπτο (Δ584)

― χεῦ’ Ἀγαμέμνονι τύμβον, ἵν’ ἄ σ β ε σ τ ο ν κ λ έ ο ς εἴη.

«Τύμβο μνημηϊας του Αγαμέμνονα έστησα,
να ζ ή σ ε ι η δ ό ξ α (του ονόματός) του».

Αυτό είναι το πάτριο καθήκον και εκτελείται κανονικά στον Όμηρο προς όφελος εκείνων που τα σώματά τους είναι αδύνατο να περισυλλεγούν και να θαφτούν με τον συνήθη τρόπο.

Το κάλεσμα των χαμένων νεκρών και η ανέγερση τέτοιων «κενών τάφων», προορίζονται να δέχονται οι νεκροί την αφοσίωση των συγγενών τους.

Ένα παλαιό έθος πεποίθησης για το αγαθό που επέζησε στην ομηρική πίστη•
ο τύμβος πάνω στον τάφο των νεκρών και η ταφόπλακα διατηρούν την μνήμη και την φήμη του αιώνια στους ανθρώπους για να μην αγνοούν οι μελλοντικές γενεές το κλέος του.

Αυτό διασώζεται από το μνημείο που παρήγγειλε η ίδια η θεά Αθηνά στο έπος για τους ανθρώπους, προς τιμήν τους αλλά και από την ωδή του αοιδού.