ΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΓ

Η δεκάτη ισταμένου, δεκάτη προτέρα.

Το ιερό Έτος της Μυκόνου καταγράφει θυόμενα την σημερινή ημέρα και πραγματοποιείται θυσία προσφορά χοίρου στη Δήμητρα, στην Κόρη και στον Δία Βουλαίο.

ΑΤΤΙΚΕΣ ΕΠΙΓΡΑΦΕΣ  C.I.A 3 272.682

― Ληναιῶνος δεκάτηι | ἐπ̣᾽
ὠιδῆι ὑπὲρ καρποῦ Δήμητρι ὗν ἐνκύμονα πρωτοτόκον, | Κόρηι κάπρον τέλεον, Διὶ Βουλεῖ χοῖρον· ταῦτα διδόντων ἱε|ροποιοὶ ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ ἀργυρίου καὶ ξύλα διδόντων καὶ ὀλάς, επιμελέσθων δε των ιερών όπως καλά ήι άρχοντες και ιερείς· εάν δε τι δέηι καλλιερείν, ιεροποιοί διδόντων· εις δε την εορτή βαδιζέτω Μυκονιάδων η βουλόμένη και των οι | κουσών εμ Μυκόνωι όσα επί Δήμητρα τετέληνται.

«Τη δέκατη του μήνα Ληναιώνα,
κατά την τελετουργική ωδή, για την ευφορία των καρπών:
στη Δήμητρα να προσφερθεί έγκυος χοιρομητέρα, πρωτότοκη,
στην Κόρη ενήλικος κάπρος,
και στον Δία Βουλαίο χοιρίδιο.

Αυτές τις προσφορές να τις παρέχουν οι ιεροποιοί
από το ιερό ταμείο,
καθώς και ξύλα και άλφιτα (κριθάρι).
Οι άρχοντες και οι ιερείς να φροντίζουν
ώστε τα ιερά να τελούνται σωστά.
Και αν χρειάζεται κάτι για να γίνει η θυσία κανονικά,
οι ιεροποιοί να το παρέχουν.

Στη δε εορτή να συμμετέχει σε πομπή
κάθε Μυκονιάτισσα που το επιθυμεί,
καθώς και όσες κατοικούν στη Μύκονο
και έχουν μυηθεί στα Δήμητρα.»

Σήμερα τα θυόμενα για Δία Βουλαίο, Δήμητρα και Κόρη.

Ο Δίας Βουλαίος δηλαδή ο Δίας της Βουλής στο πολιτικό σώμα της πόλης, της συλλογικής τάξης και νομιμότητας στην πόλη και ο Δίας της σωστής απόφασης στο ατομικό λατρευτικό πλαίσιο δεν είναι ο καιρικός θεός στην λατpεία της Δήμητρος και της Κόρης αυτή την εποχή , αλλά ο θεός της πολιτείας, ο εγγυητής των αποφάσεων της κοινότητος που είναι εύνομες και θεόθεν αποδεκτές σε αυτή την κρίσιμη καμπή του έτους.

Είναι ο θεός που συν λατρεύεται σε κάποιες πόλεις μαζί με την Αθηνά Βουλαία.

Στις αποφάσεις μας του προσφέρουμε μικρά και ταπεινά θυόμενα.

Είναι ο Δίας που κρατά ενωμένο τον δήμο και τον λαό που αποφασίζει στο πολιτειακό επίπεδο.

Γιατί λατρεύουμε μέσα στο χειμώνα τον Δία Βουλαίο;

Ο Γαμηλιών (χειμών), είναι περίοδος αγωνίας για τη γεωργική έκβαση και μετάβαση (ο σπόρος είναι μέσα στη γη, τίποτα ακόμη ορατό), και υπάρχει έντονη τελετουργική δραστηριότητα για την Δήμητρα,την Κόρη και τον Διόνυσο, με χθόνιες λατρείες.

Σε αυτό τον κλατρευτικό κύκλο ο Δίας Βουλαίος δεν εγγυάται τη βροχή, αλλά τη σωστή συλλογική διαχείριση της κρίσιμης στιγμής αυτή την εποχή.

Η πόλη χρειάζεται καλή σοδειά από τη Δήμητρα, την τάξη που διαταράσσεται αλλά αποκαθίσταται από την Κόρη που κινείται ανάμεσα σε δύο καταστάσεις (κάθοδο-άνοδο), η Κόρη λατρεύεται διότι φέρνει την μεταβολή χωρίς καταστροφή, η λατρεία είναι διαβατήρια για τις γυναίκες και κόρες .

Για να έχουμε συνέχεια στην κοινότητά μας πρέπει να υπάρχει αγροτική επιβώση (Δήμητρα), με ανανέωση και διάβαση χωρίς καταστροφή ανά έτος (Κόρη) και με πολιτειακή συνοχή και λατρεία όλων μέσα στην κοινότητα (Δίας Βουλαίος).

Τη σημερινή ημέρα πραγματοποιείται συνέλευση των Αθηναίων Κληρούχων στην ιερά νήσο Δήλο, το έτος -159/8.
ΕΠΙΓΡΑΦΕΣ ΔΗΛΟΥ 1498, ΣΕΙΡΕΣ 1-3:
― Επί Αρισταίχμου άρχοντος
Γαμηλιώνος δεκάτει ισταμένου,
εκκλησία κυρία εν τωι εκκλησιαστηρίωι.

Αυτή η συνέλευση των Κληρούχων δεν αρκεί  για να εδραιώσει τη σημερινή ημέρα ως κανονική ημέρα συνελεύσεων στην Αθήνα.

Σύμφωνα με τη Διαθήκη του Επίκουρου η  σημερινή ημέρα είναι ημέρα ανάμνησης των γενεθλίων του σύμφωνα με τον ίδιο. Ο  Διογένης Λαέρτιος μας παραδίδει ένα απόσπασμα [10.1, 10.18],  όπου διαφαίνεται ότι ο Επίκουρος γεννήθηκε την 10η, και πέθανε την εικοστή.
Φαίνεται όμως από αυτή,  ότι η 10η κρατήθηκε ως ημερομηνία της γέννησης του, τουλάχιστον όσο ζούσε, και η 20η συστάθηκε να κρατηθεί ως Μνημηϊα για τον θάνατο του.

ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΛΑΕΡΤ. ΒΙΟΙ ΚΑΙ ΓΝΩΜΑΙ ΤΩΝ ΕΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΕΥΔΟΚΙΜΗΣΑΝΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΚΑΣΤΗ ΑΙΡΕΣΕΙ ΑΡΕΣΚΟΝΤΩΝ ΕΝ ΕΠΙΤΟΜΩ ΣΥΝΑΓΩΓΗ 18, ΣΟΥΪΔΑΣ ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ: ΗΤΤΩΝ
― Εκ δε των γινομένων προσόδων, των δεδομένων αφ΄ημών Αμυνομάχω και Τιμοκράτει, κατά το δυνατόν μεριζέσθωσαν μεθ΄Ερμάχου σκοπούμενοι, είς τε τα εναγίσματα τω τε πατρί και τη μητρί, και τοις αδελφοίς, και ημίν εις την ειθισμένην άγεσθαι γενέθλιον ημέραν εκάστου έτους τη προτέρα δεκάτη του Γαμηλιώνος. έτι δε και εις την γινομένην σύνοδον εκάστου μηνός ταις εικάσι, των συμφιλοσοφούντων ημίν, εις την ημών τε και Μητροδώρου μνήμην κατατεταγμένην. συντελείτωσαν δε και την των αδελφων ημέραν του Ποσειδεώνος καθάπερ και ημείς. συντελείτωσαν δε και την Πολυαίνου, του Μεταγειτνιώνος.
ΑΠΟΔΟΣΗ
«Από τα εισοδήματα που αφήνω στον Αμυνόμαχο και τον Τιμοκράτη μαζί με τον Έρμαρχο να διανέμετε κατά το δυνατό με σκοπό τις προσφορές στην μνήμη της μητέρας μου και των αδερφών μου και στη δική μου, στα γενέθλιά μου την δεκάτη του μηνός Γαμηλιώνα, όπως και στην συγκέντρωση των συμφιλοσοφούντων στις είκοσι κάθε μηνός, αφιερωμένη στη δική μου και του Μητρόδωρου μνήμη. Να συντελείτε και των αδερφών μου τη μνήμη τον μήνα Ποσειδαιώνα. Και επίσης να συντελείτε τη μνήμη του Πολύαινου τον μήνα Μεταγιετνιώνα όπως κι έκανα κι εγώ».
Μέρος αυτού μεταφράστηκε και από τον Κικέρωνα, ο οποίος κατέγραψε το μήνα Γαμηλιώνα αλλά όχι την 10η του μηνός.

Αυτή η εντολή-επιθυμία του ιδρυτή τους, του Επίκουρου (ότι δηλ. να πραγματοποιείται μία συνάντηση την 20η του μηνός προς τιμήν του) έγινε χαρακτηριστικό των οπαδών του και τους έδωσε το όνομα «Εικαδισταί» [ΑΘΗΝΑΙΟΣ 7.53]

Περί σημερινής ημέρας ως Παντέλεια:

ΣΤΟΒΑΙΟΥ, ΠΕΡΙ ΠΥΘΑΓΟΡΟΥ, ΕΚΛΟΓΑΙ ΦΥΣΙΚΑΙ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ 1.20 2.10
― τὴν δεκάδα Παντέλειαν. Αὐτοῦ δὲ πάλιν τοῦ ἀρι–
θμοῦ τὸν μὲν ἄρτιον ἀτελῆ, πλήρη δὲ καὶ τέλειον ἀπε–
φήνατο τὸν περιττόν, ὅτι μιγνύμενός τε πρὸς τὸν
ἄρτιον ἀεὶ ποιεῖ περικρατεῖν τὸν ἐξ ἀμφοῖν περισσόν,
αὑτῷ τε πάλιν συντιθέμενος γεννᾷ τὸν ἄρτιον, ὁ δ´
ἄρτιος οὐδέποτε τὸν περισσόν, ὡς οὐ γόνιμος ὢν οὐδὲ
ἔχων δύναμιν ἀρχῆς.

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ ΗΘΙΚΑ 4
― καὶ τὰ μὲν πολλὰ των εις τουτο τεκμηρίων μόνοις εστὶ ρητὰ καὶ διδακτὰ τοις μυουμένοις παρ’ ημιν εις τὴν τριετηρικὴν παντέλειαν: ὰ δὲ λόγω διελθειν ου κεκώλυται πρὸς φίλους ανδρας, άλλως τε καὶ παρ’ οινον επὶ τοις του θεου δώροις, ὰν ουτοι κελεύωσι, λέγειν έτοιμος.