Η εικοστή πρώτη, δεκάτη φθίνοντος, υστέρα δεκάτη, εικάς πρώτη, αμφιδεκάτη, αμφεικάς (οχταετηρίς Μέτωνος, αμφ΄εικάς (οχταετηρίς Μέτωνος), μετεικάς (οχταετηρίς Μέτωνος)

Η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη στην οικιακή λατρεία της θεάς Αθηνάς. Εισερχόμαστε στο Γ’ δεκαήμερο και τελευταίο του Ποσειδεώνος:

ΠΡΟΚΛ. ΣΧΟΛΙΑ ΣΕ ΗΣΙΟΔΟ 778
― Φιλοχόρος δε πάσας τρεις ιεράς της Αθηνας.
Στους αττικούς δήμους τα Διονύσια εν Αγροις βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη.

---

Οι Ρωμαϊκοί εορτασμοί και οι τσαρλατάνοι του σήμερα

Τα Ηλιοδύσια (22-24η Νοεμβρίου, αρχή χειμώνος Ρωμαίων)

Η έναρξη των Βρουμών (Βρουμάλια – των μικρών σε φως ημερών ως το χειμερινό ηλιοστάσιο)

Η Βρούμα ή Μπρούμα ημέρα (η πρώτη ημέρα , η πιο μικρή ημέρα στο χειμερινό ηλιοστάσιο)

Η «Κρόνια» χειμερινή περίοδος των 30 ημερών

Η Ηλίου Γενέθλιον (η τρίτη ημέρα του Χειμερινού ηλιοστασίου)

Τα Σατουρνάλια.

Το «Δωδεκαήμερον»

Σε μερικές ημέρες θα αρχίσουν οι γνωστές αναρτήσεις από τους γνωστούς «επίσημους φορείς» και φαρισαίους, της «ελληνικής θρησκείας», «αρχαίας» και «εθνικής» με τα περίφημα «τριέσπερά» τους, τα «γενέθλια» δήθεν του Ηρακλέους ή Διονύσου, «τα δωδεκαήμερα Διονύσου», τις εορτές του ηλιοστασίου, την «γέννηση» του Ηλίου, παρουσιάζοντάς τα ως ελληνικά και ως εορτές της πάτριας θρησκείας των προγόνων μας, των Ελλήνων.

Οι πρόγονοι Έλληνες κατά τα πάτρια ουδέποτε είχαν αυτές τις εορτές.

Όλοι αυτοί οι τσαρλατάνοι «ελληναράδες» αναφέρονται σε ήθη και έθιμα του Μιθραϊσμού και της θρησκείας των Ρωμαίων, των μυστικιστικών κινημάτων και μετέπειτα των πρώϊμων Χριστιανών όπως τεκμηριώνονται από πάμπολλες πηγές της ρωμαιο-αλεξανδρινής εποχής.

Οι Έλληνες κατά τα πάτρια ουδέποτε υιοθέτησαν την μιθραϊκή ή χαλδαϊκή θρησκεία και αστρολογία όπως οι Ρωμαίοι και οι μετέπειτα χριστιανοί βυζαντινοί.

Τα Ηλιοδύσια

Σε ένα ρωμαϊκό ημερολόγιο που βρέθηκε πρόσφατα (1951) στη Βοδληιανή Βιβλιοθήκη της Οξφόρδης Bodleian ανάμεσα στα κείμενα του Ψελλού στον Κώδικα Baroccianus περιέχει αρκετές αστρονομικές και θρησκευτικές καταχωρήσεις για ορισμένες πρώϊμες και μεταγενέστερες ρωμαϊκές εορτές.

Στην καταχώρηση διαβάσουμε την 22η Νοεμβρίου. Τα Ηλιοδύσια των Ρωμαίων αρχίζουν την 22η Νοεμβρίου, τότε αρχίζει ο χειμώνας για τους Ρωμαίους, μια περίοδος 30 ημερών προοίμιο του χειμερινού ηλιοστασίου και ένα σημείο όπου η κίνηση του ήλιου προς τα κάτω γίνεται ορατή, συγκρίσιμη με το «προοίμιο του χειμερινού ηλιοστασίου» του Κλόδιου του Ετρούσκου (24η), αλλά δύο ημέρες νωρίτερα.

Τα Ηλιοδύσια ήταν μια ανατολική εορτή που υιοθετήθηκε από την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, σε αυτήν την ημερομηνία γίνεται αντιληπτό το σημείο εκκίνησης της καθοδικής κλίσης του ηλίου οριοθετόντας την αρχή του Ρωμαϊκού χειμώνος, την έναρξη Βρουμαλίων ημερών των Ρωμαίων (ως την Βρούμα- χειμερινό ηλιοστάσιο).

Τα Μπρουμάλια ή Βρουμάλια

Η περίοδος αυτή από τα Ηλιοδύσια ως την Βρούμα του χειμερινού ηλιοστασίου είναι μια περίοδος αναψυχής για τους Ρωμαίους. Αρχίζει λίγο πριν τα Ηλιοδύσια (15η Νοεμβρίου) τότε που παύουν όλες οι γεωργικές εργασίες, διαρκεί τον υπόλοιπο Νοέμβριο και ολόκληρο τον Δεκέμβριο και οι Ρωμαίοι περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους αποκλειστικά με τις εορτές (Βρουμάλια), λόγω της μικρής διάρκειας αυτών των ημερών. Οι αγρότες και οι στρατιώτες δεν μπορούν να ασκούν το επάγγελμά τους κατά τον κρύο καιρό και τις σύντομες μέρες του μεσοχειμώνος γι’ αυτό αποκαλούσαν την εποχή στη γλώσσα τους bruma , που είναι η «μικρή μέρα» και τα Brumalia, που είναι η περίοδος εορτών ως την «χειμωνιάτικη εορτή της Βρούμας», δηλαδή της μικρής ημέρας του χειμερινού ηλιοστασίου.

Όντας οι Ρωμαίοι χωρίς εργασία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου μέχρι το χειμερινό ηλιοστάσιο, κάνουν επίσημες επισκέψεις τη νύχτα, φωνάζοντας έναν χαιρετισμό ο ένας στον άλλον και λέγοντας στη μητρική τους γλώσσα vives annos , δηλαδή «ζήσε πολύ».

Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου οι βοσκοί θυσιάζουν ζώα, οι γεωπόνοι θυσιάζουν χοίρους στον Σάτουρν (Ρωμαίο Κρόνο) και την Σέρες (Ρωμαία Δήμητρα), οι αμπελουργοί θυσιάζουν αίγες στον Βάκχο. Ο λαός των ρωμϊκών πόλεων μαζεύει τρόφιμα, φουρνίζει πεπλατυσμένους άρτους για προσφορά στον ιερέα της Μητρός. Αυτό το έθιμο διατηρούν και σήμερα οι χριστιανοί φέρνοντας χριστόψωμα στους ιερείς πριν τα Χριστούγεννα τους. Οι προσφορές των πεπλατισμένων άρτων στους ιερείς ήταν δημοφιλές έθιμο στη Ρώμη καθώς οι Χριστιανοί δεν έπαιρναν μέρος στις θυσίες των Ρωμαίων αλλά συμμετείχαν στους εορτασμούς των Βρουμαλίων

Η Βρούμα

Η εορτή Βρούμα (Bruma) των Ρωμαίων είναι και σημαίνει την «συντομότερη ημέρα», δηλαδή η (πρώτη) ημέρα του Χειμερινού ηλιοστασίου. Στην Βρούμα οι Ρωμαίοι πραγματοποιούν συμπόσια και κοινωνικές επισκέψεις, είτε Ρωμαίοι είτε Χριστιανοί.

Το χειμερινό ηλιοστάσιο, συνήθως χρονολογημένο στη Ρώμη γύρω στις 25 Δεκεμβρίου (Πλιν. Φυσ. 18. 220/223). Δύο μεταγενέστερα χειρόγραφα ημερολόγια παραθέτουν μια ημερομηνία για την εορτή, επιβεβαιώνοντας παρεμπιπτόντως ότι οι Βρούμες ημέρες αλλά και η Βρούμα η τελευταία εορτάζονταν παντού σε ολόκληρη την Ρώμη.

Τα Σατουρνάλια

Τα Σατουρνάλια ΄και η «κρόνια» περίοδος τους αρχίζουν λίγο πριν την συμπλήρωση της Βρούμας(17-18 Δεκεμβρίου). Είναι εορτή του θεού των Ρωμαίων Saturn (Ρωμαϊκού Κρόνου), του θεού των σπόρων, τον οποίο φυλάκισε ο Ζευς στον Τάρταρο, επομένως για τους Ρωμαίους μια εορτή ενός υποχθόνιου δαίμονα ισάξιος με τον Σατανά και τους δαίμονές του στην οπτική των Ρμαίων χριστιανών.

Στην ρωμαϊκή παράδοση, κάτωθεν βρίσκεται ο Πλούτων ή ο Διόνυσος, ή (μέχρι το απώτερο σημείο) ο Κρόνος-Saturn, όπως σε κάποιες μνημειακές παραστάσεις.

Σε δεύτερη παράδοση (Κρόνος-δαίμονας Saturnus) ελληνιστική αλεξανδρινή αστρολογία – ο Κρόνος είναι ο Ήλιος της νυκτός.

Κρόνια περίοδος

Αναλόγως, λαμβάνουμε υπόψη ότι στο τέλος του έτους η περίοδος αρχομένης της 24ης Νοεμβρίου έως της 24ης Δεκεμβρίου ονομάζεται Κρόνια και εορτάζεται τη νύχτα:

― Μηνί Νοεμβρίω κ’ των . . .βασιλευόντων Μαξιμιαανού και Διοκλητιανού ήν . . . συνήθεια. . .ώστε έκαστον ενιαυτόν του Κρόνου την επίσημον εορτήν εκτελέσαι. . . επεί ουν έκαστος. . . κομιζόμενος βασιλικόν ένδυμα προϊών κατά την αυτού του Κρόνου ομοιότητα. . . επεμβαίνων μετά πλήθους στρατιωτών έχων άδειαν συγκεχωρημένην επί ημέρας τριάκοντα. . . πληρωμένων δε των τριάκοντα ημερών πέρας εδέχετο η εορτή του Κρόνου.

Αυτό δεν γίνεται επειδή ο Κρόνος, απομονώθηκε και φυλακίστηκε από τον Δία στον Κάτω Κόσμο για να ζει στο σκότος, αλλά επειδή ήταν η εορτή της σκοτεινής περιόδου της χρονιάς (κρονιάς), διότι ο Ήλιος κατεβαίνει στον Κάτω Κόσμο και εκεί λαμβάνει το όνομα Κρόνος κατά τα ρωμαϊκά ήθη.

Σε αυτό το σημείο μια επεξήγηση για την κάθοδο του Ηλίου είναι απαραίτητη. Στην Αίγυπτο αλλά και με αντίκτυπο σε Ρωμαίους και Έλληνες οι κανόνες της ανθρώπινης ζωής εφαρμόστηκαν στον Ήλιο. Θεωρήθηκε ότι ήταν ένας νέος στην άνοδο του το πρωί, ένας ενήλικος στο αποκορύφωμά του και ένας γέρος στη δύση του.

Η ίδια άποψη εφαρμόστηκε και στην ετήσια πορεία του: νεογέννητο παιδί στο χειμερινό ηλιοστάσιο, έφηβος την άνοιξη, ενήλιξ το καλοκαίρι, και γέρος το φθινόπωρο.

Έτσι, η πορεία του Ήλιου είναι διάρκεια της ζωής του, και πρέπει να περιμένουμε ότι τα στάδια αυτής της «ζωής» καταγράφηκαν στα ημερολόγια, από τη στιγμή που έγιναν ηλιακά ημερολόγια.

Η Ηλίου Γενέθλιον

Όλες αυτές οι καταγραφές λείπουν από τα ελληνικά ημερολόγια, αντίστοιχες εγγραφές εμφανίζονται στη θρησκεία της λατρείας του Μίθρα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, στα Μυστήρια του Ανίκητου Ήλιου, που ο Boll δημοσίευσε στο 1910 από το Ημερολόγιο του Αντίοχου (+2ος αιών) το οποίο περιέχει μια καταχώρηση στις 25 Δεκεμβρίου «Ηλίου γενέθλιον• αύξει φως» και υποστηρίζει έντονα την περίφημη καταγραφή του ημερολογίου του Φιλόκαλου (Μια χρονογραφία ενός ρωμαίου χριστιανού +354 έτος, CIL I², σελ. 278): «Natalis Invicti». Αυτή η εμφάνιση των «γενεθλίων» του Ήλιου προκάλεσε μεγάλη αίσθηση και κάποια διαμάχη λόγω της προφανούς συνάφειάς της με τη χριστιανική παράδοση σχετικά με τα «Χριστούγεννα» και τα «Θεοφάνια».

Αυτό που διαφαίνεται τώρα στο ημερολόγιο είναι η απαραίτητη συσχέτιση μαζί με τα γενέθλια του Ήλιου, και με την ημέρα του «θανάτου» του ή ή η κατάβασή του στον Κάτω Κόσμο (καθώς αυτός ο όρος αποφεύχθηκε ιστορικά).

Αυτή την σχέση με την Κρόνια (περίοδο), τα Βρουμάλια, την Βρούμα και την εορτή Σατουρνάλια και των γενεθλίων του Ήλιου που ρίχνει φως στον χαρακτήρα της εορτής των «Ηλιοδυσίων» του Νοεμβρίου.

To Δωδεκαήμερον

Κατά τη διάρκεια των δώδεκα ημερών μεταξύ των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων, η Ρωμαϊοβυζαντινή χριστιανική αυλή πρόσφερε ένα καθημερινό συμπόσιο στο οποίο ο αυτοκράτορας προσκαλούσε μια μεταβαλλόμενη ομάδα αξιωματούχων, και μερικές φορές τους φτωχούς της πόλης· οι Καλένδες ή, η ακολουθία των εορταστικών ημερών του τέταρτου αιώνος του Ιανουαρίου μεταξύ της 1η και της 5ης είχαν πλέον ενσωματωθεί σε μια πολύ μεγαλύτερη σειρά εορτασμών και μερικές φορές έπρεπε να κάνει κανείς επιλογές. Σύμφωνα με το ημερολόγιο της Χριστιανικής Εκκλησίας, ο Αυτοκράτορας εόρταζε ολόκληρη την περίοδο των Χριστουγέννων, της οποίας η πρώτη μέρα ξεκινούσε το βράδυ της 25ης Δεκεμβρίου, και δεν έκανε τίποτα για να ξεχωρίσει τις Καλένδες.

Τα Μπρουμάλια σε συνδυασμό με το Δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων μεταγενέστερα επισκίασαν αποτελεσματικά τα Σατουρνάλια, αλλά, δεν αφαίρεσαν ποτέ τους εορτασμούς για τις Καλένδες.

Σήμερα οι τσαρλατάνοι ονομάζουν αυτό το Δωδεκαήμερο ως «δωδεκαήμερο του Διονύσου»!

……………………

Η Κρόνια περίοδος αναφέρεται στο Acta S. Dasii,(Τα πάθη του χριστιανού ρωμαίου Αγ. Δακίου, Κωδ Analecta Bollandiana) την 20η Νοεμβρίου (πρβλ. παραπάνω υπάρχει πάντα μια διαφορά λίγων ημερών στα ημερολόγια).

Τα ημερολόγια του Φιλόκαλου και του Πολέμιου Σύλβιου περιέχουν μια καταχώριση για την 24η Νοεμβρίου,την Bruma (η Χειμερία βραχεία ημέρα ) , που σημαίνει και αναφέρεται στις «brevissima dies (η εορτή-ημέρα της βραχύτατης χειμερινής περιόδου) και αναφέρεται στην αρχή του εορτής Brumalia (Βρουμάλια), καθώς τα Κρόνια που ήταν γνωστά στη ρωμαϊκή (και αργότερα στη Βυζαντινή) Αυτοκρατορία.

Το Ημερολόγιο του Κλαύδιου Θούσκου περιέχει μια καταχώριση για την ίδια ημέρα : «προοίμια της χειμερινής τροπής» (η έναρξη των εορτασμών για το χειμερινό ηλιοστάσιο) (και ανάλογα με την 23η Δεκεμβρίου « και συμπληρούται η βρούμα οιονεί η χειμερινή τροπή».

Μια επιγραφή της Salsovia (Ρουμανική Θρακία) καταγράφει μια ετήσια θυσία στον «Sol» την 18η Νοεμβρίου, (χρονολογία +320), η οποία ήταν αξιοσημείωτη ημερομηνία σε δύο ακόμη σχέσεις: ήταν το νέο έτος της Επαρχίας Συρίας και, σύμφωνα με την παλαιοχριστιανική παράδοση (Κλήμης. Αλεξ, Στρ. I, 2I, I45, 5), τα πρωτοχριστιανικά γενέθλια του Χριστού.

………………….

Τα «Ηλιοδύσια» και η «Ηλίου γενέθλιον» σηματοδοτούν την αρχή και το τέλος της κατάβασης του Ήλιου Κρόνου στον Κάτω Κόσμο. Αυτό το γεγονός είναι το πιο σημαντικό για αυτό το πλαίσιο από τα περισσότερα στοιχεία σχετικά με την Κρονία περίοδο, τα Saturnalia (Σατουρνάλια) και τα Brumalia (Βρουμαλία) που μαρτυρούν τα συμπόσια και άλλα δημοφιλή χαρακτηριστικά αυτών των εορτών.

Θα ήταν πιο σημαντικό να συγκρίνουμε το τελετουργικό των γενεθλίων του Ήλιου την 25η Δεκεμβρίου. Την προηγούμενη νύχτα οι Αιγύπτιοι έφεραν από το ιερό την εικόνα ενός νεογέννητου παιδιού, τον Ήλιο, (Μακρόβιος 1. 18. 10) και φώναζαν ότι «ο Παρθένος έχει γεννηθεί» και ότι το φως αυξάνεται.

Την ίδια μέρα όλες οι φωτιστικές πυρές στη Ρώμη ήταν αναμμένες, όπου πραγματοποιούταν η εορτή του Sol Invictus (Ανίκητου Ήλιου), με αγώνες προς τιμή του.

Όσον αφορά τους εορτασμούς της ημέρας δεν υπάρχουν άμεσα διαθέσιμα στοιχεία αλλά τίθενται πολλές ενδείξεις. Πρώτα από όλα μπορούμε να αποκλείσουμε την πιθανότητα ότι ανήκαν στην περίοδο του καρναβαλιού, δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι οι εορτασμοί διαρκούσαν περισσότερο από μία μέρα. Θα ήταν πιο σημαντικό να συγκρίνουμε το τελετουργικό των γενεθλίων του Ήλιου την 25η Δεκεμβρίου. Την προηγούμενη νύχτα οι Αιγύπτιοι έφεραν από το ιερό την εικόνα ενός νεογέννητου παιδιού, τον Ήλιο, (Μακρόβιος 1. 18. 10) και φώναζαν ότι «ο Παρθένος έχει γεννηθεί» και ότι το φως αυξάνεται.

Την ίδια μέρα όλες οι φωτιστικές πυρές στη Ρώμη ήταν αναμμένες, όπου πραγματοποιούταν η εορτή του Sol Invictus (Ανίκητου Ήλιου), με αγώνες προς τιμή του.

Κατά συνέπεια, όταν ο Ήλιος είχε φτάσει στο γηραιό όριο της ηλικίας του ανθρώπου, ο θάνατος του (η τελευτή) εορταζόταν με πένθιμες τελετές κήδευσης, όπως τα Ίσια των Αιγυπτίων.

Το ημερολόγιό στον Codex Baroccianus 131, φαίνεται ότι συντάχθηκε το + I5 έτος για ένα λιμάνι της Μικράς Ασίας που ήταν Ρωμαϊκή φρουρά και που είχε στενές συνδέσεις με την Αίγυπτο και επίσης με τη Ρώμη

Το πλήρες ημερολόγιο φαίνεται να έχει καταγράψει, εκτός από τις άλλες εορτές και τις φάσεις στη «ζωή» του Ήλιου με τρόπο παρόμοιο με εκείνο στο οποίο το ημερολόγιο των ημερών μας καταγράφει τις φάσεις στη ζωή του Χριστού στη θρησκεία των Χριστιανών.

Αυτό το ΜιθροΡωμαιοΧριστιανοΑιγυπτιακό θρησκευτικό πλαίσιο σήμερα οι τσαρλατάνοι ευκτήριοι «ελληναράδες» προσπαθούν να σας το περάσουν για «ελληνικό» με Ηλιούγεννα, Τριέσπερα, Ηρακλούγεννα, Διονυσούγεννα, Ανίκητους Ήλιους, Χειμερινά ηλιοστάσια και ένα σωρό άλλες τσαρλατανοεορτές ανύπαρκτες στα πάτρια των Ελλήνων και υπαρκτές μόνο στους κρυφούς σκοπούς των ευκτήριων τσαρλατάνων.

Στην BODLEIAN LIBRARY, περί των ειδημόνων του Mιχαήλ Ψελλού (1018 – 1078) το ημερολόγιο στον Codex Baroccianus 131, περιέχει κάποιες ενδιαφέρουσες , κατά τη γνώμη μου εορτές του Ηλίου που ακολουθουν κατα σειρά :

α΄1η Μαρτίου : Άρεως εορτή

β΄9η Μαρτίου: Πλοιαφέσια

γ΄12η Απριλίου: Ύψιστου Ηλίου

δ΄20η Αυγούστου: Νέον Έτος Αιγυπτίων

ε΄23η Σεπτεμβρίου: Νέον Έτος Ελλήνων

στ΄22η Νοεμβρίου: Ηλιοδύσια Ρωμαιοχριστιανών.