ΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΓ

Α’ ΔΕΚΑΣ	Β’ ΔΕΚΑΣ	Γ’ ΔΕΚΑΣ

 Η δευτέρα φθίνοντος, τρισεινάς, εικάς ενάτη.

Μία συνέλευση της Βουλής, επί Αγνοθέου άρχοντος (έτος -140), εδραιώνεται τη σημερινή ημέρα στο Φωσφορίο της Αρτέμιδος στον Πειραιά:
ΕΣΠΕΡΙΑ 1948, σελ. 17-22, αρ.9, σειρές 36-39, ΕΠΙΓΡΑΦΕΣ ΑΓΟΡΑΣ XV 240
― επί Αγνοθέου άρχοντος επί της Ατταλίδος πέμπτης
πρυτανείας ήι Μενεκράτης Χαριξένου Θορίκιος εγραμμάτευεν•
Μαιμακτηριώνος
δευτέραι μετ΄εικάδας, ογδόει και δεκάτει της
πρυτανείας• βουλή
εμ Πειραιεί εν τω Φωσφορίωι.

Με την σημερινή Συνέλευση της Βουλής στο Φωσφόριο της Αρτέμιδος στον Πειραιά ολοκληρώνεται ένας κύκλος τελετών Δήμητρος και της Κόρης και αρχίζει ένας άλλος για την περίοδο του Χειμώνος για αυτές τις θεές. τεῖ̣ Δήμητρι καὶ τεῖ Κόρει ὑπὲρ τῆς βουλῆςΤο λατρευτικό επίθετο Φωσφόρος δεν είναι πολεμικό, πολεμική πτυχή προσδίδουν οι Ρωμαίοι και εμφανίζεται στην αφήγηση του Κλήμεντος της Αλεξάνδρειας. Στην Αρτέμιδα είναι ένα από τα πολλά σχετικά επίθετα που εφαρμόστηκαν από τον – 5ο αιώνα το νωρίτερο. Έχουμε την Φωσφόρο, που «φέρει το φως» και πιστοποιείται στην Ιφιγένεια εν Ταύροις 11, ενώ το συνώνυμο «φαεσφορία» εμφανίζεται στον 11ο στ. του Ύμνου του Καλλιμάχου προς την Αρτέμιδα. Αμφίπυρον – «Με την πυρά και στα δύο (χέρια)» ή, λιγότερο πιθανό ίσως, «με έναν φανό και στα δύο (χέρια)» – εμφανίζεται στις Τραχινίαι του Σοφοκλέους, στ. 214. Η Φωσφόρος χρησιμεύει ως λατρευτικό επίθετο της θεάς, κυρίως στην Μεσσήνη στην Πελοπόννησο, όπου το λατρευτικό άγαλμα της Αρτέμιδος Φωσφόρου σμιλεύτηκε από τον Δαμοφώντα τον -2ο αιώνα (Παύσ. 4.31.10). Με βάση τα αναθηματικά κεραμικά που βρέθηκαν στην τοποθεσία, η εικόνα αυτού του αγάλματος μπορεί να ανακατασκευαστεί προσωρινά. «Τα περισσότερα αναθηματικά είναι κεραμικά ειδώλια και παριστάνουν την Αρτέμιδα να φορά ένα κοντό ιμάτιο με υπερδιπλωμένο από πάνω ένα δέρμα ελαφιού (νεβρίδα), τυλιγμένο γύρω από το σώμα και δεμένο με ζώνη• η ουρά του ζώου κρέμεται προς τα κάτω μεταξύ των μηρών της, ένα από τα στήθη της και ο αντίστοιχος ώμος της μένουν γυμνοί. Φορά ψηλές δερμάτινες μπότες και φέρει διάδημα στο κεφάλι της, κρατάει μια αρκετά υψηλή λαμπάδα (λαμπάς) κοντά στην αριστερή της πλευρά, ένας σκύλος που κάθεται στο δεξί της πόδι γυρίζει το κεφάλι του προς τα πάνω – Θέμελης 1994» Γιατί λοιπόν η Άρτεμις φέρει λαμπάδες; Μέρος της απάντησης σχετίζεται με το ρόλο της ως θεάς κυνηγιού. Το ποίημα του Αλκμάνος αναφέρει ότι η Άρτεμις «τραβά το μακρύ της τόξο τη νύχτα». Είναι εξαιρετικά δύσκολο, και επικίνδυνο, να τραβήχτεί ένα τόξο ειδικά όταν κάποιος κρατάει έναν φλεγόμενο πυρσό, έτσι εδώ ο Αλκμάν εμφανίζει την μη συσχέτιση του πυρσού με το κυνήγι.Η φλογιστή πτυχή της Αρτέμιδος υιοθετήθηκε όταν η θεά ξεκίνησε το συγκριτικό μέρος του χαρακτήρα της με τη θεά Εκάτη, για την οποία η φλόγα είναι το χαρακτηριστικό της. Ένας από τους σημαντικότερους ρόλους αυτής της θεάς στην πρώιμη ελληνική λογοτεχνία είναι αυτός που βοήθησε τη Δήμητρα να αναζητήσει και να υποδεχθεί την Κόρη στον Ομηρικό Ύμνο για τη Δήμητρα. Η φλόγα είναι ένα κοινό θέμα στην εικονογραφία της Ελευσίνας, που σχετίζεται με τη νυχτερινή αναζήτηση για την Κόρη που είναι απούσα και οι τελετές αφορούν τον Κάτω Κόσμο και γενικότερα την χειμερινή περίοδο. Επιγραφικά στοιχεία από την Αθήνα, τη Βοιωτία και το νησί της Θάσου δείχνουν ότι η Άρτεμις και η Εκάτις άρχισαν να συγχωνεύονται ως ταυτότητες τον -5ο αιώνα , και ως εκ τούτου διεδόθει μια κοινή χρήση εικονογραφικών χαρακτηριστικών από αυτήν την περίοδο και μετέπειτα.