ΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΓ

Α’ ΔΕΚΑΣ	Β’ ΔΕΚΑΣ	Γ’ ΔΕΚΑΣ

Η δευτέρα φθίνοντος, τρισεινάς, εικάς ενάτη.

Τρεις συνελεύσεις καθιερώνουν τη σημερινή ημέρα ώς ημέρα συνελεύσεων της εκκλησίας:
HESPERIA 1932, σελ.45-56, σειρές 1-5, έτος -302/1― επί Νικοκλέους άρχοντος επί της Αιγηίδος δευτέρας πρυτανείας ήι Νίκων Θεοδώρου Πλωθεύς εγραμμάτευεν, Μεταγειτνιώνος [δευτέραι μετ΄εικάδας], τρίτηι καιεικοστήι της πρυτανείας εκκλησία.

Ο αριθμός της πρυτανείας επιβεβαιώνει ότι ο μήνας ήταν ο Μεταγειτνιών, -κοστήι, επιβεβαιώει και την ημέρα της τρίτης δεκάδας του μηνός που έχει αποκατασταθεί από τον Ο.Βroneer.
HESPERIA 1935, σελ.562-565, αριθ. 40, σειρές 1-5, έτος -281/0 ― άρχων Ουρίας επί της Αιαντίδος δευτέρας πρυτανείας ήι Εύξενος Καλλίδου Αιξωνεύς εγραμμάτευεν, Μεταγειτνιώνος δετέραι μετ΄εικάδας, ογδόει και εικοστέι της πρυτανείας εκκλησία.

HESPERIA 1935, σελ.525-530, αριθ. 39, σειρές 2-7, έτος -226/5 ― επί Εργοχάρου άρχοντος επί της Ιπποθωντίδος τρίτης πρυτανείας ήι Ζωίλος Διφίλου Αλωπεκήθεν εγραμμάτευεν Μεταγειτνιώνος δευτέραι μετ΄εικάδας, εβδόμει και εικοστέι της πρυτανείας εκκλησία εν τωι θεάτρωι.

Η ΤΡΙΤΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΣΤΙΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

Οι εναπομείναντες Έλληνες κατακλύζονται τελικά, στο λόφο του Κολωνού.

Καλλίδρομος (που σημαίνει «όμορφος, βατός δρόμος για τρέξιμο ή πεζοπορεία») είναι το όνομα που χρησιμοποιείται από τον Στράβωνα (9.428) και όχι από τον Ηρόδοτο. Κατά μήκος της κορυφής του υπάρχουν δύο παράλληλες κορυφογραμμές, μεταξύ των οποίων βρίσκεται μια στενή αλλά εύφορη ορεινή πεδιάδα που στην εποχή εκείνη είναι περιτριγυρισμένη από πυκνά δένδρα βελανιδιάς. «Αυτό, λοιπόν», λέει ο Ηρόδοτος, «ήταν το ορεινό μονοπάτι  που ακολούθησαν οι Πέρσες, αφού διέσχισαν  τον Ασωπό (7.217.1). Την ώρα που ξημέρωνε, ο Πέρσης διοικητής Υδάρνης και οι Αθάνατοι φτάνουν  στη θέση του Φωκίων. Και οι δύο πλευρές ξαφνιάστηκαν, αλλά οι Αθάνατοι τράβηξαν γρήγορα τα τόξα τους και άνοιξαν πυρ εναντίον των Φωκίων.

Μετά από πολλές ρίψεις βελών, οι Φωκείς, πιστεύοντας ότι είναι ο πρωταρχικός στόχος, αποσύρθηκαν σε υψηλότερη θέση και προετοιμάστηκαν να πουλήσουν τη δική τους ζωή  όσο πιο ακριβά μπορούσαν. Οι πειθαρχημένοι όμως Αθάνατοι  δεν έδωσαν σημασίασε αυτούς, και  συνέχισαν το δρόμο τους για να κυκλώσουν την κύρια Ελληνική δύναμη του βασιλέως Λεωνίδα.

Η πρώτη προειδοποίηση προς τους Έλληνες για «τον θάνατο που ερχόταν μαζί με την αυγή» (Ηρόδοτος 7.219.1) ήρθε από τον μάντη Μεγιστία της Ακαρνανίας, όταν εξέτασε τις πρωϊνές θυσίες.  Ο Λεωνίδας πρώτος έλαβε την είδηση ​​ότι οι Πέρσες περνούσαν τα βουνά, από Φωκείς φρουρούς που έτρεξαν μέσα στη νύχτα για να τον ενημερώσουν λίγο μετά την αυγή.  

Έτσι ξεκίνησε η περίφημη τελευταία μέρα στις Θερμοπύλες.

Με τη λήψη της είδησης ότι πρόκειται να περικυκλωθούν  ο Λεωνίδας συγκάλεσε  μια πολεμική συνέλευση, στην οποία αποκαλύφθηκε μια διάσπαση στις απόψεις των συμμάχων μεταξύ της υποχώρησης και της αντίστασης. Ο Λεωνίδας διέταξε τους συμμάχους του να υποχωρήσουν, με εξαίρεση τους 700 Θεσπιείς και τους  400 Θηβαίοι, γιατί, κατά τη γνώμη του Ηρόδοτου, αντιλήφθηκε ότι υπήρχε έλλειψη θέλησης για μάχη και το έπραξε διότι δεν ήθελε  μια τόσο δυνητικά επιζήμια και διχαστική διάσπαση για να δημοσιοποιηθεί. Η απόφασή του να μείνει μαζί με τους 300 Σπαρτιάτες του , συνεχίζει ο Ηρόδοτος, παρακινήθηκε από το μαντείο των Δελφών, το οποίο προφήτευσε ότι «Η Σπάρτη πρέπει θα καταστραφεί από τον αλλοδαπό ή ο Σπαρτιάτης βασιλιάς να σκοτωθεί »(7.220.2).

Όσο αλήθεια κι αν είναι αυτό που μπορεί να είναι, το μαντείο ίσως έκανε μια απόπειρα ενίσχυσης του ηθικού μετά το θάνατο του Σπαρτιάτη βασιλέως, υπήρχε ένας πολύ πιο πεζογραφικός λόγος για τον Λεωνίδα ώστε να παραμένει και να εμπλακεί με  τους Πέρσες την τρίτη μέρα· η ανάγκη δηλαδή να κερδηθεί χρόνος ώστε οι υπόλοιποι Έλληνες να ξεφύγουν και να ανασυνταχθούν.  Αν είχε υποχωρήσει όλη η ελληνική δύναμη, οι Πέρσες, με τη δύναμή τους στο ιππικό και τα ελαφρά οπλισμένα στρατεύματα, θα τους είχαν φτάσει και θα τους είχαν σκοτώσει .

Έτσι κρίθηκε  απαραίτητη να μείνει η οπισθοφυλακή  με τον Λεωνίδα για να καθυστερήσει τους Πέρσες.

Η περικύκλωση και ο εγκλεισμός του Λεωνίδα και των Σπαρτιατών του, κατά πάσα πιθανότητα μαζί τους και οι συνοδοί Είλωτες, ήταν αναπόφευκτοι, αφού δύσκολα θα μπορούσε να ελπίζει ότι θα υπάκουαν αν διέταζε άλλους να μείνουν στη θέση τους, ενώ αυτός και οι Σπαρτιάτες του θα οπισθοχωρούσαν.  Μπορεί να κάλεσε εθελοντές.  Έτσι, όπως λέει ο Ηρόδοτος, όλοι οι σύμμαχοι έφυγαν υπακούοντας στις διαταγές του Λεωνίδα, εκτός από τους Θεσπιείς και τους Θηβαίους, διότι «Αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν  τον Λεωνίδα και τους άνδρες του» (7.222).

Το πρωί της τελευταίας ημέρας του, ο Λεωνίδας, σύμφωνα με τα λόγια του Πλούταρχου, «απεύθυνε  λόγο στους στρατιώτες του να φάνε πρωινό με την  προσδοκία ότι θα έτρωγαν το βραδυνό τους στον Άδη »(Ηθικά 225D).

Λακωνικός αστεϊσμός, ίσως ναι, αλλά αυτό είναι μια πλάγια αναφορά στο γεγονός ότι οι ζωντανοί Σπαρτιάτες όταν βρίσκονταν στη Σπάρτη έπαιρναν μόνο ένα υποχρεωτικό γεύμα την ημέρα, το κοινό βραδινό δείπνο.

Στο απαλό φως του πρωινού οι Σπαρτιάτες στις Θερμοπύλες, βρήκαν επίσης χρόνο να χτενίσουν τα μαλλιά τους και ετοιμάσουν  φρέσκους στέφανους.

Ο Ξέρξης  εόρτασε την ανατολή του ήλιου με σπονδές, και μετά περίμενε μέχρι «την ώρα που η αγορά είναι γεμάτη» (Ηρόδοτος 7.223.1) πριν δώσει την εντολή να κινηθεί ο στρατός του εμπρός. Αυτή η υποβλητική ηροδοτική φράση τοποθετεί την ώρα της ημέρας κάπου μεταξύ εννέα και δέκα το πρωί, «οι μεσογειακοί άνθρωποι αποσύρονται στη σκιά σαν σαύρες για να ξεφύγουν από τα  Δόντια του ήλιου». Η επίθεση του Ξέρξη στη Μέση Πύλη  σκόπευε να συμπέσει με τον αποκλεισμό της Ανατολικής Πύλης από τον Υδάρνη.

Στο συμβάν φαίνεται ότι ο Υδάρνης άργησε, αλλά αυτό γίνεται  κατανοητό από την άποψη της δυσκολίας συγχρονισμού μιας στρατιωτικής επιχείρησης αυτής της φύσης.

Οι Πέρσες συναντήθηκαν με  τους Έλληνες, στις δύο προηγούμενες ημέρες είχαν καταλάβει το στενότερο μέρος του περάσματος από το φωκικό τείχος, σήμερα όμως ο Λεωνίδας άλλαξε την τακτική του και τους οδήγησε στο ευρύτερο κομμάτι του περάσματος έτσι ώστε όλοι να πολεμούν  ταυτόχρονα.

Όπως ήδη γνωρίζουμε, το αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό  της Σπαρτιατική γραμμή μάχης, στη συγκεκριμένη περίσταση ήταν οι Θεσπιείς και οι Θηβαιοί οι οποίοι προχωρούσαν οργανωμένα και συντεταγμένα υπό τη μουσική του Αυλού.

Εν τω μεταξύ, οι Πέρσες άρχισαν να λυγίζουν τα τόξα στον αδιάσπαστο τοίχο ασπίδας των Ελλήνων. Σε αυτό το σημείο οι Έλληνες έκαναν τη συνηθισμένη θυσία αίματος και συνέχισαν την επέλαση κατά των Περσών.

Στη συνέχεια, καθώς τα βέλη του εχθρού άρχισαν να πετούν, ο Λεωνίδας μάλλον παραβίασε το σπαρτιατικό έθιμο και διέταξε τους δικούς του άνδρες να τρέξουν προς τους Πέρσες, οπότε και ξεκίνησε μια ανελέητη σφαγή της πρώτης επιθετικής περσικής γραμμής.

Ο βασιλιάς, που οδηγούσε το μέτωπο · η κύρια λειτουργία του σε αυτό το βαρύ πρωϊνό ήταν να διατηρήσει το ηθικό των ανδρών του σόσο το δυνατό ψηλότερα με προσωπικό παράδειγμα.

Ο Ηρόδοτος ισχυρίζεται ότι οι απώλειες μεταξύ των Περσών ήταν ακόμη βαρύτερες από αυτές που υπέστησαν τις προηγούμενες δύο ημέρες, πολλοί από τους εχθρούς πετάχτηκαν στα βράχια της  θάλασσας από τους Έλληνες ή ποδοπατήθηκαν από τους συντρόφους τους «διότι οι διοικητές τους χτυπούσαν με τα μαστίγιά τους αδιακρίτως »(7.223.3).

Για άλλη μια φορά οι Έλληνες ακύρωσαν τους Πέρσες τοξότες τρέχοντας , αν είχαν στατική θέση και   αναπτυχθεί στο ευρύτερο μέτωπο οι απώλειες που θα είχαν θα ήταν πολύ μεγαλύτερες.

Εδώ πολέμησαν με εξαιρετική ευφυΐα και θάρρος .  Στη συνέχεια όμως ο ίδιος ο Λεωνίδας έπεσε και όχι μόνο αυτό θα άφηνε τους Έλληνες στιγμιαία χωρίς ηγέτη, αλλά οι Σπαρτιάτες δεν έφυγαν ποτέ από το σώμα του βασιλιά τους όπου βρισκόταν, στη σκόνη και τα συντρίμμια της μάχης.  

Οι Έλληνες παρατάσσονται  γύρω από το σώμα του Λεωνίδα και δίδεται η τελική μάχη.

Σε μια σκηνή που μπορεί να βγήκε κατευθείαν από την Ιλιάδα, ο Ηρόδοτος περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο οι δύο στρατοί ωθούσαν  (Περσέων τε καὶ Λακεδαιμονίων ὠθισμός ἐγένετο πολλός , 7.225.1), αφού πέταξαν πίσω τον εχθρό τέσσερις φορές, οι Έλληνες τράβηξαν το σώμα του Λεωνίδα πίσω στις τάξεις τους, εκεί που έδιναν την μάχη.

Τελικά, όμως, οι Έλληνες έμαθαν για την άφιξη των Αθανάτων και αποσύρθηκαν πίσω στο στενό τμήμα της διέλευσης το φωκικό τείχος και παίρνοντας θέση στο λόφο, όπου ο Ηρόδοτος λέει «το πέτρινο λιοντάρι στη μνήμη του Λεωνίδα στέκεται σήμερα» (7.225.2). Εδώ οι Έλληνες πήραν τη θέση τους, εκτός από τους Θηβαίους, που ξέφυγαν  από τους υπόλοιπους και έτρεξαν προς τον εχθρό, ρίχνοντας στην άκρη τα όπλα τους  και απλώνοντας τα χέρια τους σε ένδειξη παράδοσης. Μερικοί από αυτούς σκοτώθηκαν από Πέρσες που ήταν ακόμη ζεστοί για αίμα, αλλά η πλειοψηφία αυτών που εγκατέλειψαν την μάχη  οδηγήθηκαν στην αιχμαλωσία  στιγματίστηκαν (τατού)  επώνυμα με το σήμα του Μεγάλου Βασιλιά Ξέρξη.

Η τελική πράξη στο δράμα τελείωνε σύντομα. Ο Ηρόδοτος  γράφει  ότι οι Έλληνες δεν είχαν πλέον δόρατα και «πολεμούσαν με τα ξίφη τους, αν είχαν, και, αν όχι, με τα χέρια και τα δόντια τους » (7.225.3).

Αλλά οι επιτιθέμενοι Πέρσες γκρέμισαν  το φωκικό τείχος και απλώθηκαν μέσω της διάνοιξης,  ο Υδάρνης και οι άντρες του έφτασαν να αποτελειώσουν τους Έλληνες . Ο  Ηρόδοτος λέει ότι οι Πέρσες «τελικά τους κατέκλυσαν  με βέλη »(7.225.3).

ΧΡΟΝΟΔΙΑΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΩΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ – ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΚΤΑΕΤΗΡΙΣ
ΕΤΟΣ -480.

ΜΗΝ ΜΕΤΑΓΕΙΤΝΙΩΝ ΑΤΤΙΚΟ ΙΟΥΛΙΑΝΟ ΕΤΟΣ (ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ)

23η ΜΕΤΑΓΕΙΤΝΙΩΝΟΣ ΑΦΙΞΗ ΞΕΡΞΗ ΣΤΙΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ 1η ΗΜΕΡΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΕΥΣΕΩΣ ΠΕΡΣΩΝ ΣΤΙΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

24η ΜΕΤΑΓΕΙΤΝΙΩΝΟΣ 2η ΗΜΕΡΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΕΥΣΕΩΣ ΠΕΡΣΩΝ ΣΤΙΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

25η ΜΕΤΑΓΕΙΤΝΙΩΝΟΣ 3η ΗΜΕΡΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΕΥΣΕΩΣ ΠΕΡΣΩΝ ΣΤΙΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

26η ΜΕΤΑΓΕΙΤΝΙΩΝΟΣ 4η ΗΜΕΡΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΕΥΣΕΩΣ ΠΕΡΣΩΝ ΣΤΙΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

27η ΜΕΤΑΓΕΙΤΝΙΩΝΟΣ 1η ΗΜΕΡΑ ΜΑΧΗΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ

28η ΜΕΤΑΓΕΙΤΝΙΩΝΟΣ 2η ΗΜΕΡΑ ΜΑΧΗΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ

29η ΜΕΤΑΓΕΙΤΝΙΩΝΟΣ 3η ΗΜΕΡΑ ΜΑΧΗΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ, ΘΑΝΑΤΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑ

1η ΒΟΗΔΡΟΜΙΩΝΟΣ ΕΝΑΡΞΗ ΠΟΡΕΙΑΣ ΞΕΡΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ