ΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΓ

Η ενδεκάτη, πρώτη μεσούντος.

Το ιερό Έτος της Μυκόνου καταγράφει θυσία στην Σεμέλη την σημερινή ημέρα

― εν δεκάτηι επί το πλήθος Σεμέληι ετήσιον· τούτο ενατεύεται

Το ζώο που προσφέρεται στη Σεμέλη δεν μας αποκαλύπτεται, υπογραμμίζει την ηρωϊκή ή την θνητή πλευρά της Σεμέλης, πρέπει να χωριστεί σε εννέα ίσες μερίδες εκ των οποίων η μία μερίδα γίνεται ολοκαύτωμα στον βωμό για το τελετουργικό του ενατεύειν.

Στα Λήναια, οι Έλληνίδες κατά τα πάτρια, καλούν τον Διόνυσο, τον υιό της Σεμέλης, , θρέφουν και ανατρέφουν τον Διόνυσο, επικαλούνται την λατρευτική αφύπνιση και Επιφάνεια (τον επόμενο μήνα) του υιού του Διός. Οι γυναίκες τιμούν στη λατρεία και την Σεμέλη, τη μητέρα του Διονύσου ως ηρωϊδα. Ο τάφος της Σεμέλης βρίσκεται στον Κιθαιρώνα, το μνήμα της στη Θήβα και ο σηκός της πάνω στη Καδμεία καθώς είναι βοιωτική λατρεία.

Από την εβδόμη και ογδόη ισταμένου έχουν ήδη αρχίσει τα πρώτα λατρευτικά θυόμενα που αφορούν την ευφορία στις καλλιέργειες και την γονιμότητα των ανθρώπων με τα θυόμενα στον Απόλλωνα την Κουροτρόφο, τις Νύμφες (παρθένα πηγαία ύδατα) και τον Ποσειδώνα.

Από την δεκάτη ισταμένου έως και την πρώτη φθίνοντος του Γαμηλιώνος στους Αθηναίους ή Ληναιώνος στους Ίωνες, εμφανίζονται τελετές που αφορούν την θρέψη και ανατροφή του θεού (μετά το κλάδεμα) σε μυστικές τελετές από τις γυναίκες, τις Ληναί.

Τα θυόμενα στη Δήμητρα ή την Γη Κουροτρόφο, την Κόρη και τον Δία απευθύνονται στην γεωργική επιτυχία και στις τελετές των Ληναίων.

Αμέσως μετά το κλάδεμα, το κατεστραμμένο αμπέλι πρέπει να φροντιστεί και να επανέλθει στη ζωή στον μήνα Γαμηλιώνα, έτσι οι γυναίκες επιδεικνύουν τη μητρική τους φροντίδα, περιθάλποντας το αμπέλι, όπως ήταν και χρησιμοποιούν ένα είδος κοσκινόφτυαρου, ένα εργαλείο που ονομάζεται λίκνον. Στο λίκνον τοποθετείται ένα προσωπείο του Διονύσου και καλύπτεται με ύφασμα.

Οι γυναίκες που φροντίζουν τον Διόνυσο μέσα στο λίκνον γίνονται έτσι οι τροφοί Λήναι του Διονύσου. Το τελετουργικό τους όνομα είναι Ληναί, μια ηχηρή λέξη που σημαίνει «αοιδοί» ή αοιδοί μελωδιών με αγανή, τρυφερή γλυκύτατη χροιά που καταλήγει στα τελετουργικά του θεού σε παραληρηματικό αδιάκοπο συριγμό και δίνει το έναυσμα για να εγερθεί και να επιφανεί ο θεός έως τα Ανθεστήρια πάνω στον πόλο με το ένδυμά του. Οι Λήναι ληναϊζουν κραυγάζουν βαϋζουν και ανατρέφουν.

Οι πρώτες προσφορές στα Λήναια αφορούν την ωδή, επικαλούν, ληναϊζουν περιθάλπτουν, ανατρέφουν μέσα στο λίκνο και άδουν τον θεό να ανδρωθεί για την κοινότητα και την ευφορία, ο θεός πρέπει να ωριμάσει.

Στο μέσο δεκαήμερο του Γαμηλιώνος ο θεός βρίσκεται μέσα το ιερό μυστικό λίκνο και με ωδές μέχρι το τέλος του μέσου δεκαημέρου τα αγάλματά του στεφανώνονται με κισσό στις κιττώσεις στα ιερά του.

Ο θεός δεν έχει κάνει ακόμη την Επιφάνειά του στον κόσμο, βρίσκεται ακόμη μέσα στη γη και «ωριμάζει». Η Κόρη, σε αυτή τη λατρεία ως «Σεμέλη» του Διός κύει. Έτσι και τα θυόμενα για την Σεμέλη.

Στην Αθήνα τα Λήναια εορτάζονται τεκμηριωμένα από την 12η έως και την 21η του Γαμηλιώνος. Οι Aθηναίες Λήναι, συμμετέχουν στον νυχτερινό αγώνα και την πομπική δαδοφορία, παίζουν σημαντικό ρόλο στο «κάλεσμα» του θεού στα αθηναϊκά Λήναια, ληναϊζουν όλη τη νύχτα και καλούν τον θεό μέχρι λιποθυμίας. Στα Λήναια των Αθηναίων παρατηρούμε «σιωπή» αναφορών της εορτής από την πολιτεία αλλά δίδεται έμφαση στην πολιτειακή επισημότητα της πομπικής νυχτερινής δαδοφορίας και των ποιητικών αγώνων της πόλης.

Τρεις συνελεύσεις εδραιώνουν τη σημερινή ημέρα ως ημέρα συνελεύσεως της Εκκλησίας του δήμου.

IG ΙΙ² 450,1-6, -314/3:
― Επί Νικοδώρου άρχοντος
επί της Κεκροπίδος έκτης
πρυτανείας· Γαμηλιώνος
ενδεκάτηι, έκτηι και εικοστήι
της πρυτανείας· εκκλησία.

IG II² 1011,63-65,-107/6
― Αγαθή τύχη·
Επί Αριστάρχου άρχοντος επί
της Αιαντίδος εβδόμης πρυτανείας ή Τελέστης Μηδείου
Παιανιεύς εγραμμάτευεν· Γαμηλιώνος ενδεκάτη,
ενδεκάτη της πρυτανείας· εκκλησία κυρία εν
τωι θεάτρω

IG II² 1034,1-3,-99/8
― Επί Προκλέους άρχοντος επί της Κεκροπίδος εβδόμης
πρυτανείας
ήι. . .  θένης Κλεινίου Κοθωκίδης εγραμμάτευεν·
Γαμηλιώνος ενδεκάτηι, ενδεκάτηι της πρυτανείας· εκκλησία
κυρία εν τωι θεάτρωι