ΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΓ

Α΄ΔΕΚΑΣ	Β΄ΔΕΚΑΣ	Γ’ΔΕΚΑΣ

Η τετάρτη φθίνοντος, ἡ εἰκὰς ἑβδόμη, ἡ τετρὰς μετ΄εἰκάδα.

Τη σημερινή ημέρα οι Αμαρύνθιοι, οι Ερετριείς αλλά και οι Αθηναίοι Αμαρύνθιοι εορτάζουν τα Αρτεμίρια ή Αμαρύνθια.

IG XII,9 189
― τῶν Ἀρτεμιρίων πέντε ἡμέρας, τ-
ούτων δὲ δύο ἐγκρίτους εἶναι· ἄρχειν δὲ τῆς μο-
υσικῆς τετράδα φθίνοντος τοῦ Ἀνθεστηρι-
10 ῶνος μηνός, τὴν δὲ μουσικὴν τιθεῖν ῥαψωιδοῖς,
αὐλωιδοῖς, κιθαρισταῖς, κιθαρωιδοῖς, παρωιδοῖς,
τοὺς δὲ τὴν μουσικὴν ἀγωνιζομένους πάντα[ς]
 

Στην Αμάρυνθο

Τα Αρτεμίρια ή Αμαρύνθια είναι ετήσια εορτή προς τιμήν της Αμαρυνθίας ή Αμαρυσίας Αρτέμιδος. Ο πυρήνας της εορτή είναι η Αμάρυνθος της Ευβοίας (κώμη της Ερέτριας), όπου υπήρχε ιερό της θεάς κατά τον Στράβωνα Ι’ 448.
Η εορτή είναι μεγαλοπρεπέστατη και περιλαμβάνει αθλητικούς αγώνες [εν Αμαρύνθω της Ευβοίας Αμαρύνθια νενικήκαμεν], σχολια σε Πινδ. Ολυμπ. ΙΓ’159.

Στην Ερέτρια

Τα Αμαρύνθια εορτάζονται και απο τους Ερετριείς, με μεγαλοπρεπή πομπή από την πόλη τους μέχρι το ιερό της Αμαρύνθου, όπου αρχικά ίδρυαν στήλες με τις συνθήκες της πόλη τους όπως με την Χαλκίδα για το Ληλάντιο πεδίο. Σε μια στήλη αναγράφεται πως σε μια πομπή είχαν πάρει μέρος 3.000 οπλίτες, 600 ιππείς και 60 άρματα.

[την δε δύναμιν των Ερετριέων ην έσχον ποτέ μαρτυρεί η στήλη, ην ανέθεσαν ποτε εν τω ιερώ της Αμαρυνθίας Αρτέμιδος· γέγραπται δ’ αυτή τριχιλίοις μεν οπλίτας εξακοσίους δ΄ιππεύσιν εξήκοντα δ’ άρμασι ποιείν την πομπήν] Στράβων 10 Γ 448.

Αργότερα, περί τα μέσα του -4ου αιώνος, οι Ερετριείς ίδρυσαν τις στήλες τους στο δικό τους ιερό του Απόλλωνος.

Κατά το Αιλιανό,(Περί ζώων ιδιότητος 12,34) οι Ερετριείς προς τιμήν της Αμαρυνθίας Αρτέμιδος θυσίαζαν κριούς :

― Ερετριείς δε τη Αμαρύνθω Αρτεμίδι κολοβά θύουσιν.
Σε επιγραφές της Ερέτριας η εορτή ονομάζεται

Η εορτή των Αμαρυσίων στην Αθήνα (Αρτεμίρια-Αμαρύνθια)

Από την Αμάρυνθο η εορτή μεταφέρθηκε στην Αττική, στον δήμο Άθμονος ή Αθμονίας, όπου εορτάζεται με το όνομα Αμαρύσια προς τιμήν της Αθμονίας (Αμαρυσίας) Αρτέμιδος

― Αθμονείς δε τιμώσιν Αμαρυσίαν Άρτεμιν [ Παυσανίας Α’ 31,5].

Η  εορτή των Αθηναίων πραγματοποιείται με την ίδια επισημότητα που γίνεται και στην Αμάρυνθο «έστιν Αμάρυνθος εν Εύβοια και γαρ οι ταύτη τιμώσιν Αμαρυσίαν, εορτήν δε και Αθηναίοι της Αμαρυσίας άγουσιν ουδέν τι ευβοέων αφανέστερον».

Την εορτή των Αθηναίων την αναφέρει και ο Ησύχιος :
―Αμαρύσια· εορτή Αθήνησιν.

Από το όνομα Αμαρυσία προέρχεται το σημερινό «Αμαρούσιο ή Μαρούσι».

Αρχικά τα Αμαρύσια πραγματοποιούνται στην πεδιάδα που υπήρχε μπροστά από τον ναό. Αργότερα ο Ηρώδης ο Αττικός μετέφερε τον τόπο της εορτής λίγο πιο κάτω από την αρχική θέση και ίδρυσε νέο ναό.
Στα Αμαρύσια μαζεύονται όλοι οι Αθηναίοι, οι οποίοι θεωρούν την εορτή σαν δική τους, καθώς και αθλητές από όλη την Ελλάδα. Στους νικητές δίδονταν χρυσά βραβεία.
Οι Αθμονείς την ημέρα της εορτής στεφανώνουν τους άρχοντες που είχαν διαπρέψει στη διοίκηση του δήμου:
― χρυσώ στεφάνω στεφανωθώσι.

Λόγω της μεγάλης καλλιέργειας των αμπελιών στην περιοχή του Αθμόνου, στη διάρκεια της εορτής γίνεται μεγάλη κατανάλωση εκλεκτού οίνου.

Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΡΤΕΜΙΔΟΣ ΣΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ

Η μεγάλη πεδιάδα στην οποία κατά την περίοδο 1978-1982 ανεγέρθηκαν τα κτίρια του Ολυμπιακού Σταδίου στο Μαρούσι συμπίπτει με τον αρχαίο δήμο του Αθμόνου. Μετά τις μεταρρυθμίσεις που εισήγαγε το -507/6 ο Κλεισθένης με στόχο την εμπέδωση της δημοκρατίας, η Αττική χωρίστηκε σε δέκα τμήματα, καθένα από τα οποία αντιστοιχούσε και σε μία φυλή. Κάθε τμήμα της νέας διοικητικής διαίρεσης απαρτιζόταν από πολλούς δήμους, ένας εκ των οποίων ήταν και ο δήμος Αθμόνου. Οι δημότες του Αθμόνου ανήκουν στην Κεκροπία φυλή. Σήμερα το διοικητικό κέντρο του δήμου, λατρευτικά κτήρια και οικίες, βρίσκεται στη θέση Πέλικας, σε ύψωμα προς τα νοτιοδυτικά της μικρής σύγχρονης πόλης του Αμαρουσίου.

Σωστικές ανασκαφές γύρω στη θέση Πέλικας βεβαίωσαν τη μεγάλη αρχαιολογική σημασία της ζώνης. Η διάνοιξη της Αττικής Οδού έφερε στο φως αρχαίο δρόμο και σπουδαίο νεκροταφείο του -5ου αιώνα, με τάφους που συνοδεύονταν από εξαίρετα ζωγραφιστά αγγεία και άλλα ευρήματα. Ο δρόμος αποτελούσε κεντρικό οδικό άξονα που οδηγούσε στον Πέλικα. Αρχαιολόγοι και ερευνητές του 19ου αιώνα, αναφέρουν την ύπαρξη βυζαντινών και μεταβυζαντινών ναϋδρίων. Επίσης περιγράφουν εντοιχισμένα αρχαία θεμέλια και σημαντικό επιγραφικό υλικό που αναφέρεται στην λατρεία της θεά Αρτέμιδος. Δύο μαρμάρινοι όροι ανήκουν στο τέμενος της θεάς, ενώ σε διασωθείσα επιγραφή του -4ου αιώνα υπάρχει κείμενο που περιγράφει λατρεία προς τιμή της θεάς Αρτέμιδος, καθώς και ετήσιους αθλητικούς, μουσικούς και χορευτικούς αγώνες (IG II² 1203, Επιγραφικό Μουσείο). Η θέση του αρχαίου ναού δεν μας είναι γνωστή. Προτάθηκε ότι η βυζαντινή εκκλησία Παναγία Νερατζιώτισσα μονόκλιτη βασιλική που ανεγέρθηκε το +850, εκτείνεται επάνω στα ερείπια του ναού της Αρτέμιδος. Πιστεύεται ότι οι αγώνες τελούνταν στα νότια του Πέλικα, στην εκτεταμένη πεδιάδα όπου βρίσκεται το Ολυμπιακό Στάδιο.

Τα Αμαρύσια και η Αμαρυσία Άρτεμις

Τα Αμαρύσια ή Αμαρύνθια είναι εορτές της Αρτέμιδος, δηλαδή η θεά Άρτεμις αμαρύσσεται (στις πηγές) εν άνθεσι λειμώνων,

η θεά Αρτέμιδα πλέον λαμπυρίζει στις πηγές και στα λιβάδια με τα άνθη, λαμπυρίζουν υπό το φως της ανοιξιάτικης ημέρας τα πηγαία νέα ύδατα από την παρουσία της σε αυτά.

Στην Αμάρυνθο, (την λαμπυρίζουσα) το ιερό βρίσκεται σε φυσική πηγή που πλημμυρίζει στις εορτές της και το νεαρό ύδωρ απλώνεται στα λιβάδια με αποτέλεσμα να λαμπυρίζει ολόκληρη περιοχή από την ανάκλαση του φωτός της νεαρής ανοίξεως, το ίδιο συνέβαινε και στην Αθήνα.

Η λατρεία σχετίζεται με τις λαμπυρίζουσες ανοιξιάτικες πηγές του φρέσκου ύδατος υπό φως της ημέρας.

Η θεά Αρτέμιδα είναι η πρώτη θεά που εμφανίζεται απαστράπτουσα στο νεαρό φως και ύδωρ της ανοίξεως και λαμπυρίζει στα λιβάδια με τα φρέσκα γεμάτα δρόσο ακτινοβόλα νεαρά άνθη.

Οι εορτές της λαμπυρίζουσας Αρτέμιδος, τα Αμαρύσια, οριοθετούν το πέρας του χειμώνος για την κοινότητα και την έλευση του πηγαίου ακτινοβόλου και φρέσκου ύδατος, (του τόσο πολύτιμου για τα μικρά ζώα που έχουν γεννηθεί στα χειμαδιά αλλά και του ανθρώπους), και την επίσημη έναρξη του κυνηγιού για την επιβίωση της κοινότητος καθώς οι προμήθειες του περασμένου έτους αρχίζουν να μειώνονται.

Από αυτό το σημείο μέχρι τα Πάνδια (την μετανάστευση των κοπαδιών στα όρη) και μετά στο θέρος της κριθής οι προμήθειες βασίζονται στο κυνήγι και την αλιεία στην πόλη των Αθηναίων.

Στην Αρκαδία αυτή την εποχή γίνονταν προσκυνήματα για θεραπευτικά λουτρά στις πηγές της θεάς Ημερασίας Αρτέμιδος στους Λουσούς

Η θεά στην οποία προσφέρονται τα πρώτα θυόμενα από τους κυνηγούς, είναι η θεά που λαμπυρίζει στις πηγές της ανοίξεως, στους λειμώνες των ανθέων και στη δρόσο των δασών.

Το Ιερό της Αμαρυσίας Αρτέμιδος

Η ιστορική σημασία του Αρτεμισίου της Αμαρύνθου προκύπτει κυρίως από εκείνο το κεφάλαιο του Στράβωνα που είναι αφιερωμένο στο νησί της Εύβοιας, στο δέκατο βιβλίο της Γεωγραφίας (10, 1, 1–13). Στο ιερό είχαν ιδρυθεί σημαντικά δημόσια έγγραφα, μεταξύ των οποίων και ο νόμος που ρύθμιζε την ετήσια πομπή από την Ερέτρια προς την Αμάρυνθο. Η τελετή αυτή έλαβε τη μορφή στρατιωτικής παρέλασης αποτελούμενης από 3000 βαριά οπλισμένους πολεμιστές (οπλίτες), 600 ιππείς και 60 πολεμικά άρματα. Αυτά τα τμήματα μπορεί να σχετίζονται με μια σημαντική, εξελιγμένη πολιτική δομή, ίσως να συνδέονται κατά κάποιον τρόπο με τη διαίρεση του σώματος των πολιτών της Ερέτριας σε έξι φυλές που εμφανίζεται το -500 (περίπου την περίοδο που η Αθήνα καθιέρωσε τις δέκα φυλές). Είναι πιθανό κάθε φυλή να συμμετείχε με 500 πεζούς, 100 ιππείς και 10 άρματα. Ένα δεύτερο δημόσιο έγγραφο που αναφέρεται από τον Στράβωνα είναι η στρατιωτική συμφωνία ανάμεσα στις αντίπαλες πόλεις της Χαλκίδας και της Ερέτριας, η οποία υποτίθεται ότι απαγόρευσε τη χρήση βλημάτων, μια συνθήκη που συνηθέστερα συνδέεται με τον ημι-μυθικό Ληλάντιο Πόλεμο.

Άρτεμις, η προστάτιδα της πόλεως κράτους

Η λειτουργία του επιφανέστατου τόπου – μιας προνομιούχας θέσης για την ίδρυση πράξεων της πόλεως των Ερετριέων – επιβεβαιώνεται από τα πολυάριθμα επιγραφικά ευρήματα που έχουν έρθει στο φως ήδη από τον 19^ο αιώνα. Μια συμφωνία ανάμεσα στην Ερέτρια και την Ιστιαία που χρονολογείται στο 400 π.Χ. αναφέρει ότι οι Ερετριείς πρέπει να τοποθετήσουν αντίγραφο του ψηφίσματος στην Αμάρυνθο (IG XII 9, 188). Ακόμη μια συμφωνία ανάμεσα στην Ερέτρια και τα Στύρα βρέθηκε το 2017 στην ανασκαφή της Αμαρύνθου. Αυτή η επιγραφή 40 στίχων χρονολογείται στην τελευταία δεκαετία του -5^ου αι. και θέτει τους όρους ενσωμάτωσης της μικρής γειτονικής πόλεως Στύρα στη μεγάλη πόλη της Ερέτριας.

Ένα ψήφισμα της Ερέτριας που αποκαλύφθηκε κατά τη διάρκεια των ανασκαφών του 2019 μαρτυρά τη σημασία του ιερού ως χώρου προβολής πολιτικών αποφάσεων. Χρονολογείται γύρω στο -300, ψηφίστηκε από την ανώτερη αρχή της πόλης, τους προβούλους, και αποδίδει τιμές σε πέντε πρόσωπα τα οποία αναμφίβολα ήταν κι εκείνα πολιτικές αρχές. Η στρατιωτική τους πρωτοβουλία, που ανταμείφθηκε με χρυσά στεφάνια, πρέπει να σχετίζεται με την επέμβαση του Δημητρίου του Πολιορκητή στην Εύβοια, από το -304 και μετά. Πρόκειται για πολίτες της Ερέτριας και όχι για ξένους, γεγονός το οποίο εξηγεί γιατί η στήλη τοποθετήθηκε στο ιερό της Αμαρυσίας Αρτέμιδος, της προστάτιδας της Εύβοιας, και όχι στην πόλη, στο ιερό του Δανφηφόρου Απόλλωνος. Η συγκεκριμένη στήλη είναι η πρώτη που ανακαλύφθηκε στο χώρο του ίδιου του ιερού και αναφέρει τη θεά Αρτέμιδα σε συνδυασμό με το τοπωνύμιο της Αμαρύνθου, επειδή φέρει τις λέξεις Ἀρτέμιδος ἐν Ἀμαρύνθωι.

Τιμητικά ψηφίσματα του -2^ου αι. μαρτυρούν ότι η πόλη τίμησε τους ευεργέτες της με την ανίδρυση δύο χάλκινων αγαλμάτων, το ένα στο Γυμνάσιο της πόλης και το άλλο στο Αρτεμίσιο. Την ίδια περίοδο, η μορφή της Αμαρυσίας Αρτέμιδος κοσμεί τον οπισθότυπο σε ερετριακά τετράδραχμα και οκτώβολα.

Ο πολιτικός ρόλος που διαδραμάτιζε αυτή η θεότητα μαρτυρείται και από άλλες πηγές και έγγραφα. Ανάμεσα στα πιο σημαντικά είναι μια στήλη τοποθετημένη στο ιερό (ἐν τῶι ἱερῶι τῆς Ἀρτέμιδος), η οποία ίδρυε και ρύθμιζε έναν νέο διαγωνισμό με στόχο την ενίσχυση της λαμπρότητας του εορτασμού των Αρτεμισίων (IG XII 9, 189). Η θεότητα αναφέρεται ταυτόχρονα ως Μεταξύ (“Αυτή στη μέση”) και Φυλακῆ (“Παρατηρητής και Φρουρός”). Το κείμενο αναφέρει ότι η περίοδος της αστικής διαμάχης (στάσις) διέλυσε την πόλη της Ερέτριας και απείλησε την ύπαρξή της. Η Άρτεμις, ωστόσο, ξεφεύγοντας από αυτήν την απειλή, εξασφάλισε τη σωτηρία του λαού της. Συνεπώς, οι Ερετριείς, αφού απελευθερώθηκαν από την τυραννία και ανέκτησαν την προηγούμενη ευημερία τους, εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη τους στην Αρτέμιδα με την ίδρυση ενός μουσικού διαγωνισμού, γιορτάζοντας έτσι την κηδεμονία της μέσα από ποιητικά και ορχηστικά δρώμενα (συμπεριλαμβανομένων χρηματικών βραβείων που ενδέχετο να προσελκύσουν πολλούς συμμετέχοντες).

Ακόμη μία επιγραφή του -4^ου αι., ο Ερετριακός Νόμος κατά της Τυραννίας και της Ολιγαρχίας (SEG 51, 1105) μαρτυρά μια κατά τα άλλα άγνωστη πτυχή των Αρτεμισίων και επιβεβαιώνει την πολιτική σπουδαιότητα του ιερού. Ο νόμος ορίζει ότι οι πολέμιοι του δημοκρατικού καθεστώτος θα βρίσκονται κάτω από μια επίσημη κατάρα, η οποία θα εκφωνείται ετησίως από όλους τους ιερείς και τις ιέρειες στις δύο σημαντικότερες εορτές, τα Διονύσια της πόλεως και τα Αρτεμίσια της Αμαρύνθου. Το κείμενο ορίζει, επίσης, ότι η δεκάτη από τη δήμευση περιουσίας που ανήκει σε πολίτες που καταδικάζονται σε θάνατο ή εξορία θα αποδίδεται στην Αμαρυσία Αρτέμιδα. Αυτή η ρήτρα καθιστά το θησαυροφυλάκιο της Αρτέμιδος το σημαντικότερο ιερό ταμείο της Ερέτριας.

Μια παν-Ευβοϊκή λατρεία

Πρώτη στο ερετριακό πάνθεον, μαζί με τον αδελφό της Δαφνηφόρο Απόλλωνα (πολιούχο του κύριου αστικού ιερού), η Άρτεμις Αμαρυσία ήταν επίσης σεβαστή πέρα από τα σύνορα της Ερέτριας. Στην Αττική, ένα Αμαρύσιον μαρτυρείται στο δήμο Άθμονον Αττικής, βόρεια της Αθήνας (η σύγχρονη ονομασία του δήμου, Μαρούσι, πηγάζει από αυτόν τον ναό που, όμως, δεν έχει ακόμη εντοπιστεί). O Παυσανίας αντιλήφθηκε ότι οι απαρχές αυτής της εορτής έπρεπε να αναζητηθούν «στην Αμάρυνθο όπου οι Ευβοείς λατρεύουν ακόμη την Αμαρυσία Αρτέμιδα»  (1. 31. 5). Ο Παυσανίας αναφέρεται στους Ευβοείς και όχι συγκεκριμένα στους Ερετριείς διότι προφανώς γνώριζε τον πανευβοϊκό χαρακτήρα των εορτών των Αρτεμισίων. Πράγματι, ο Λίβιος (35. 38. 3, βασιζόμενος σε απόσπασμα του Πολύβιου) αναφέρει ότι άνθρωποι από την Χαλκίδα και την Κάρυστο ενώνονταν με τους Ερετριείς στην Αμάρυνθο για τον ετήσιο εορτασμό προς τιμήν της θεάς (sacrum anniversarium Amarynthidis Dianae), μια μαρτυρία που επιβεβαιώνεται από επιγραφή που βρέθηκε στην Κάρυστο.

Κατά πάσα πιθανότητα, λοιπόν, το Αρτεμίσιο ήταν το πιο γνωστό ιερό της Εύβοιας. Ως εκ τούτου δεν είναι παράλογο να σκεφτεί κανείς ότι απολάμβανε το καθεστώς ενός κοινού ιερού – ενός ιερού κοινού για το έθνος των Ευβοέων – το αργότερο στις αρχές του -4^ου αι., όταν ξεκίνησαν οι πρώτες προσπάθειες για τη δημιουργία μιας ομοσπονδιακής ένωσης των Ευβοέων. Ωστόσο, η ίδια η λατρεία πρέπει να είναι αρχαιότερη και να ανάγεται στους Γεωμετρικούς χρόνους και ίσως ακόμη και στη Μυκηναϊκή περίοδο, όταν το όνομα Αμάρυνθος (a–ma–ru–to) εμφανίζεται στην πινακίδα ΤΗ Οf 25 της Γραμμικής Β και σε έναν από τους ενεπίγραφους σφραγιδόλιθους της Θηβαϊκής Καδμείας. Τέλος, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η Άρτεμις στην Αμάρυνθο εορταζόταν μαζί με άλλες θεότητες, όπως τον ήρωα της Ερέτριας Νάρκιττο/Νάρκισσο, γιο του Αμαρύνθου σύμφωνα με μια παλιά τοπική παράδοση. Επιπλέον, το όνομα ΑΡΧΩ, το οποίο εμφανίζεται σε βάθρο αγάλματος που ανακαλύφθηκε στο ιερό το 2017, θα μπορούσε να ανήκει σε νύμφη από την ακολουθία της Αρτέμιδος.

Ελβετική Αρχαιολογική Σχολή στην Ελλάδα ESAG

IG XII,9 189
Ἐξήκεστος Διοδώρου εἶπεν· ὅπωρ ἂν τὰ Ἀρ-
τεμίρια ὡς κάλλιστα ἄγωμεν καὶ θύωριν ὡς π-
λεῖστοι, ἔδοξεν τεῖ βουλεῖ καὶ τοῖ δήμοι·

〚․․〛 τιθεῖν τὴμ πόλιν ἀγῶνα μουσικῆς ἀπὸ χιλίων
δραχμῶν τεῖ Μεταξὺ καὶ τεῖ Φυλακεῖ καὶ παρέχει-
ν ἄρνας τεῖ πρὸ τῶν Ἀρτεμιρίων πέντε ἡμέρας, τ-
ούτων δὲ δύο ἐγκρίτους εἶναι· ἄρχειν δὲ τῆς μο-
υσικῆς τετράδα φθίνοντος τοῦ Ἀνθεστηρι-
 ῶνος μηνός, τὴν δὲ μουσικὴν τιθεῖν ῥαψωιδοῖς,
αὐλωιδοῖς, κιθαρισταῖς, κιθαρωιδοῖς, παρωιδοῖς,
τοὺς δὲ τὴν μουσικὴν ἀγωνιζομένους πάντα[ς]
ἀγωνίζεσθαι προσόδιον τεῖ θυσίει ἐν τεῖ αὐλεῖ ἔ-
[χο]ντας τὴν σκευὴν ἥμπερ ἐν τοῖ ἀγῶνι ἔχουρ[ι]·
 [τὰ δ]ὲ ἆθλα δίδοσθαι κατὰ τάδε· ῥαψωιδοῖ ἑκατὸν εἴ-
κοσι, δευτέροι τριήκοντα, τρίτοι εἴκοσι· αὐλωιδοῖ παιδὶ πε-
ντήκοντα, δευτέροι τριήκοντα, τρίτοι εἴκοσι· ἀνδρὶ κιθαρισ-
τεῖ ἑκατὸν δέκα, δευτέροι ἑβδομήκοντα, τρίτοι πεντή-
κοντα πέντε· κιθαρωιδοῖ διηκόσια, δευτέροι ἑκατὸν
 πεντήκοντα, τρίτοι ἑκατόν· παρωιδοῖ πεντήκοντα, δευ-
τέροι δέκα· σιτηρέσιον δὲ δίδοσθαι τοῖς ἀγωνισταῖς
τοῖς παραγενομένοις δραχμὴν τῆς ἡμέρης ἑκάστοι ἀρ-
ξαμένοις μὴ πλέον τρισὶν ἡμέραις πρὸ τοῦ προάγωνος, μέ-
χρι οὗ ἂν ὁ ἀγὼν γένηται· τὸν δὲ ἀγῶνα τιθόντων οἱ δήμ-
 αρχοι ὡς ἂν δύνωνται δικαιότατα καὶ ζημιούντων
τὸν ἀτακτέοντα κατὰ τὸν νόμον· παρέχειν δὲ καὶ τοὺς
χώρους ἱερέα κριτά, βοῦς, πάντα τὰ ἔτη· συντελεῖν δὲ
τοὺς χώρους εἰς τὰ κριτὰ καθάπερ Ἡράοις· τὰ δὲ δέ-
ρματα λαμβάνειν τῶν ἱερείων τοὺς τὰ κριτὰ παρέχ-
 οντας· τοὺς δὲ τῶν ἱερῶν ἐπιστάτας κρίνειν τὰ ἱερέα
κατὰ τὸν νόμον καὶ ἐπιμισθοῦν, ἄν {²⁷ἃν? add. p.VII}²⁷ τις μὴ παρέχει τ-
ῶγ χώρων· πωλεῖν δὲ ἐν τοῖ ἱεροῖ τὸμ βολόμενον ὅτι
[ἂ]μ βόληται ἀτελέα μὴ τιθέντα τέλος μηδὲν μηδὲ πρ-
[ή]ττεσθαι τοὺς ἱεροποιοὺς μηδὲν τοὺς πωλέοντ-
 ας· τὴν δὲ πομπὴν καθιστᾶν τοὺς δημάρχους ἐν τ-
εῖ ἀγορεῖ, ὅποι τὰ ἱερεῖα πωλεῖται, πρῶτομ μὲν τὰ δ-
ημόσια καὶ τὸ καλλιστεῖον, ἔπειτα τὰ κριτά, ἔπειτα
τῶν ἰδιωτῶν, ἐάν τις βόληται συμπομπεύειν· συμπο-
μπευόντων δὲ καὶ οἱ τῆς μουσικῆς ἀγωνισταὶ πάντ-
 ες, ὅπως ἂν ὡς καλλίσστη ἡ πομπὴ καὶ ἡ θυσίη γένηται·
ἀναγράψαι δὲ τὸ ψήφισμα ἐστήλει λιθίνηι καὶ στῆσ-
αι ἐν τοῖ ἱεροῖ τῆς Ἀρτέμιδος, ὅπως ἂν κατὰ τοῦτα γί-
ν̣ηται ἡ θυσίη καὶ ἡ μουσικὴ τεῖ Ἀρτέμιδι εἰς τὸν ἀεὶ χ-
[ρό]νον, ἐλευθέρων ὄντων Ἐρετριέων καὶ εὖ πρηττό̣ν̣-
 [τ]ων καὶ αὐτοκρατόρων.