Τα βασίλεια και οι Βασιλείς των Θρακών κατέχουν την ιερατική δύναμη. Ο συνδυασμός Βασιλείας, ιερατικής εξουσίας και δύναμης βρίσκεται μεταξύ των πρωτόγονων λαών, και υπήρχε σε πολλές από τις θρακικές φυλές. Έτσι, μεταξύ των Κ ε β ρ ή ν ι ω ν Θρακών και Σ υ κ α ι β ό ω ν  Θρακών ο κάτοχος του αξιώματος του ιερέα της Ήρας ήταν ταυτόχρονα και κυβερνήτης του λαού.

Μεταξύ των Δ α κ ώ ν   η βασιλική εξουσία είχε διαχωριστεί από εκείνη των ιερέων, αλλά ο αρχιερέας του Ζ ά λ μ ο ξ ι ς, ο οποίος ονομαζόταν και  θ ε ό ς, κατοικούσε σε μια σπηλιά στο Κ ο γ γ α ί ο ν ο ν, το «Ιερό Όρος» των Γετο-Δακών,  και έπαιζε σημαντικό ρόλο ως σύμβουλος και βοηθός του βασιλέως.  

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι Θράκες βασιλιάδες  λάτρευαν τον Ε ρ μ ή πάνω από όλους τους θεούς, ορκίζονταν μόνο σε αυτόν και υποστήριζαν ότι είναι  πρόγονός τους.  Αυτή η δήλωση, ίσχυε μόνο για τις φυλές που ζουν κοντά στο όρος Π α γ γ α ί ο ν, και επιβεβαιώνεται από τα ασημένια οκτάδραχμα των Δ ε ρ ρ ό ν ω ν  ή  Δ ε ρ σ α ί ω ν. Είναι πιθανό οι βασιλιάδες αυτών των φυλών να ανήκαν σε διαφορετική φυλή από τους υπηκόους τους. Τέλος μπορεί να αναφερθεί ότι σε πολλές από τις θρακικές φυλές δεν υπήρχε βασιλεία.

Έχουν βρεθεί ίχνη για λατρεία  ζώων στους Θράκες.  Ο Διόνυσος αναπαριστάται σε ζωική μορφή, η  Άρ τ ε μ ι ς Τ α υ ρ ο π ό λ ο ς φέρει το διάδημα με πόλο·  θρησκευτική σημασία δίδεται στην αλεπού (Β α σ σ ά ρ α στην θρακική γλώσσα), η οποία, σύμφωνα με πολλούς μελετητές, αναπαριστάται στα τοτέμ των Βησσών. Γίνεται σαφές ότι η Α λ ω π ε κ ί ς (δέρμα αλεπούς) και η Ν ε β ρ ί ς (δέρμα νερού ελαφιού) είχαν θρησκευτική σημασία. Οι  λατρευτές αυτών ενδύονται τα δέρματα αυτών των ζώων που θυσιάζουν και καταβρόχθίζουν, για να γίνουν οι ίδιοι «θεοί». Επίσης ο Γέτης Ζάλμοξις αρχικά είχε τη μορφή αρκούδας.

Οι Θράκες λατρεύουν τον κοινό  αρχέγονο θεό ουρανό τον Δ ί ο, (Δία για τους Έλληνες), και  μαρτυρείται από τα προσωπικά και φυλετικά ονόματα στα οποία το «δίο» ή «δέος» απαντάται ως στοιχείο στην ονομασία.

Ένα θρακικό δευτερεύον όνομα του ίδιου θεού είναι ο Ζ β ε ρ θ ο ύ ρ δ ο ς ή Z ι β ε ρ λ θ ο ύ δ ο ς,  το οποίο εμφανίζεται στα αναθήματα της ρωμαϊκής περιόδου. Μια θεά που λατρεύουν οι Έλληνες ταυτοποιείται με την Ήρα των Ελλήνων και λατρεύεται από τους Κεβρήνες και Συκαιβόες. Αξίζει να σημειωθεί ότι πρόσφατα στο εσωτερικό της Θράκης ανακαλύφθηκε ιερό των ρωμαϊκών χρόνων με πολλά αναθηματικά ανάγλυφα, τα οποία σχεδόν χωρίς εξαίρεση έχουν αναπαράσταση της Ήρας. Υπήρχε επίσης ένας άλλος θεός που λατρεύτηκε, στον οποίο οι Έλληνες έδωσαν το όνομα Ή λ ι ο ς. Ο Σοφοκλής, για παράδειγμα, μιλάει για τον Ήλιο ως «την παλαιότερη θεότητα των Θρακών που αγαπούν το άλογο (φίλιπποι απ. 523)».

Οι Β ι θ υ ν ο ί, μια φυλή των Θρακών, πραγματοποιούσαν τα δικαστήρια τους στο ύπαιθρο βλέποντας τον ήλιο, έτσι ώστε ο θεός να βλέπει τις κρίσεις τους. Εδώ, όπως και αλλού, ο θεός Ήλιος έχει γίνει θεός της δικαιοσύνης.

Οι Π α ί ο ν ε ς λάτρευαν τον Ήλιο στη μορφή ενός δίσκου συνδεδεμένου στη κορυφή ενός σκήπτρου. Τα νομίσματα, των θρακικών πληθυσμών στη Μακεδονία και την Παιονία, πριν από την εποχή του Περσικού Πολέμου, αποδεικνύουν ότι η λατρεία του ήλιου ασκούνταν ενεργά.  Η θρακική λατρεία του Ήλιου μεταφέρθηκε αργότερα στον ορφισμό, στον οποίον οι ορφικοί ταύτισαν τον Ήλιο με τον Διόνυσο.  

Από την ευρέως διαδεδομένη λατρεία του Απόλλωνος στη Θράκη κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι αυτή η θεότητα εισήλθε στη λατρεία τους σε πρώϊμη εποχή- υπάρχουν ενδείξεις σε επιγραφή του -3ου αιώνος  για την ύπαρξη ενός ναού του Απόλλωνα στο έδαφος των Βησσών (σημερινή Βουλγαρική πόλη Πάζαρτζικ).

Ο Ηρόδοτος θεωρεί και κατονομάζει τους θεούς,  Άρη,  Διόνυσο και  Αρτέμιδα ως γηγενείς θεούς των Θρακών.  Σε όλη την αρχαιότητα, η Θράκη αναγνωρίζεται ως η πατρίδα του Διονύσου· από εκεί ήταν που η λατρεία του μεταφέρθηκε, από θρακικές φυλές, στην Ελλάδα.  Ήδη από τον Όμηρο αναφέρονται οι νύμφες που δέχτηκαν επίθεση από τον Λυκούργο στη Νύσα. Το όνομα «Διόνυσος» (νυμφίος- υιός του Διός) είναι ένα θρακικό όνομα όπως το όνομα  «Σαβάζιος». Τα «Νύσια Πεδία» ήταν η Γη των Θεών, το αντίστοιχο της Υπερβόριας χώρας, η Θρακική γη της ευλογίας που βρισκόταν ψηλά στην Bora «πάνω από το όρος» – η Θρακική προέλευση της υπερβορικής πεποίθησης μπορεί να θεωρηθεί σίγουρη.

Υπήρχε ένα ιερό του Διονύσου πάνω στο όρος Παγγαίον , το οποίο ανήκε στην πολεμική θρακική φυλή των Σατρών, αλλά οι άντρες που υπηρετούσαν ως ιερείς εκεί ήταν από την φυλή των Βησσών.

Μια γυναίκα Π ρ ο μ ά ν τ ι ς έδιδε χρησμούς εκεί με τον ίδιο τρόπο όπως έκανε  η Πυθία στους Δελφούς.

 Ένα δεύτερο, πιο σημαντικό ιερό βρισκόταν στο Όρος Ροδόπη, στο έδαφος των Βησσών· το επισκέφθηκε το -340 ο  Μέγας Αλέξανδρος.  Ο Διόνυσος, ήταν αρχικά στην πρώϊμη εποχή, ο  θεός  της υγράς φύσεως, της βλάστησης και της καρποφορίας όπως μαρτυρεί ο Πλούταρχος.  Ο κισσός, το αειθαλές φυτό, θεωρήθηκε μια από τις μορφές με τις οποίες εμφανίστηκε ο θεός·  οι Θράκες στεφάνωναν ακόμη και τα όπλα τους με αυτό το φυτό.

Στη γη της φυλής ο Διόνυσος των Βισαλτών, με ένα φλόγινο φάσμα, έκανε γνωστό  στους λατρευτές του, που ήταν συγκεντρωμένοι στο ιερό άλσος, την θέλησή του να δώσει ένα γόνιμο έτος.

Κάθε άνοιξη, κατά την αφύπνιση της φύσης, ο θεός εμφανιζόταν στα βουνά ακολουθούμενος από μια ομάδα ημι-θεϊκών όντων. Οι λατρευτές του, ως επί το πλείστον, οι γυναίκες, ρίχνονταν σε μια έκσταση από τον περιστροφικό χορό και το θέλγος  της μουσικής του αυλού, καλώντας δυνατά τον θεό, και ισχυρίζονταν ότι τον αναγνώριζαν σε κάποιο θηρίο, βόδι ή αίγα, που το έσκισαν σε κομμάτια και το καταβρόχθιζαν ωμό. Μέσα από αυτό το μυστήριο λάμβαναν τη δύναμη του θεού, και ένιωσαν ενωμένες μαζί του, και έτσι ονομάστηκαν Βάκχαι, Σαβοί και Σαβάζιοι.  

Τα Ορφικά Μυστήρια είχαν τις ρίζες τους στη λατρεία του θρακικού Διονύσου. Η ιστορία των παθών του Ζαγρέως Διονύσου που ενσαρκώθηκε, επινοήθηκε για να εξηγήσει την θρακική τελετουργία του σπαραγμού και της ωμοφαγίας  των ζώων. Επιπλέον, εικάζεται ότι οι Τιτάνες είχαν ήδη θέση στη θρακική θρησκεία.

Τέλος, μπορεί να σημειωθεί ότι στην πατρίδα του ο Διόνυσος λατρευόταν από νωρίς όχι μόνο ως θεός της βλάστησης, αλλά και ως μεγάλος κύριος της ζωής και ολόκληρης της Φύσης. Ως άρχοντας των ψυχών εξασφάλισε την αθανασία στους λατρευτές του. Μαζί με τον Διόνυσο ήρθε επίσης στην Ελλάδα η Θρακική Γαία-η θεά Σεμέλη, η οποία είχε ήδη συνδεθεί στο τόπο της με τον θεό του ουρανού. Είναι σχεδόν αδιαμφισβήτητο ότι ο αρχαίος μύθος του γάμου του θεού του ουρανού με τη γη και του παιδιού που ξεπήδησε από αυτήν την ένωση (Διόνυσος) ήταν επίσης γνωστός και σε χρήση  μεταξύ των Θρακών.

Η θεά την οποία ο Ηρόδοτος αποκαλεί Άρτεμις ήταν αναμφίβολα η θρακική Β έ ν δ ι ς (Μένδις), στην οποία οι Θράσσες και οι Παιώνιες γυναίκες πρόσφεραν αναθήματα τυλιγμένα σε στάχυα σίτου. Ήταν μια μεγάλη θεά της καρποφορίας και ήταν επίσης θεά του κυνηγιού· καθώς έφερε δύο λόγχες. Ταυτίστηκε και  με την Ε κ ά τ η. Στην εποχή του Περικλή, η λατρεία της εισήχθη στην Αθήνα και χρησίμευσε ως αντικείμενο γελοιοποίησης στους κωμικούς ποιητές, ο Πλάτων στη Πολιτεία του δίνει μια περιγραφή της πρώτης εορτής της, τα  Βενδίδεια, στον Πειραιά. Η εορτή συνίστατο σε μια πομπή στην οποία λαμβάνουν μέρος οι εξελληνισμένοι Θράκες που είχαν εγκατασταθεί στον Πειραιά, και σε έναν αγώνα λαμπαδηδρομίας με άλογα·  μια νυχτερινή εορτή οργιαστικού χαρακτήρα. Ένας ναός της θεάς βρισκόταν στον κάτω Εβρο (σημερινή ονομασία τοποθεσίας Μαρίτσα). Στα ελληνικά ανάγλυφα η θεά αναπαριστάνεται με θρακικό ένδυμα.

Η Αμφίπολη είναι η έδρα της λατρείας της Αρτέμιδος Ταυροπόλου, η οποία αναμφίβολα είναι μια θρακική θεά του κυνηγιού και ήταν σύμμαχος με την Βένδιδα.

Μια άλλη θεά που ταυτίζεται με την Βένδιδα είναι η μυστηριακή θεά Ε κ ά τ η (ή Αφροδίτη κατά τους Θράκες), η οποία λατρευόταν στο σπήλαιο της Ζηρυνθίας στο νησί της Σαμοθράκης και στην απέναντι ακτή με θυσίες σκύλων. Ήταν, όπως φαίνεται, θεά της ζωής και του θανάτου. Και τα αινιγματικά ονόματα λατρείας Α ξ ι ό κ ε ρ σ ο ς και Α ξ ι ό κ ε ρ σ α στα Μυστήρια των Καβείρων φαίνεται επίσης να ήταν θρακικής προέλευσης.  

Σε μια επιγραφή ενός θιάσου Οργεώνων που βρέθηκε στον Πειραιά, ο Θράκας θεός Δ η λ ό π τ η ς αναφέρεται μαζί με την θεά Βένδιδα και εμφανίζεται επίσης ως Ήρωας Δ η λ ό π τ η ς σε μια αναθηματική επιγραφή από τη Σάμο, όπου αναπαριστάνεται όπως ο θεός Ασκληπιός, στηριζόμενος σε ένα σκήπτρο.  Αυτή η μεγάλη θρακική θεά  λατρεύεται επίσης από τους Δάκες, και στη ρωμαϊκή περίοδο αναφέρεται συχνά με το όνομα Diana Regina, (Η βασίλισσα μέσα στην μικρή ημέρα [νύχτα]).

Μπορούμε να σημειώσουμε ότι ο Διόδωρος (1. 94) αποδίδει και στους Δάκες τη λατρεία της θεά Εστίας, γιατί υπάρχουν χαρακτηριστικά στη φύση της Βένδιδος που μας θυμίζουν την Εστία.

Μια άλλη θεά με στενή σχέση με την Βένδιδα είναι η Κότυς ή η Κοτυττώ, η θεά της θρακικής φυλής των Ηδωνών, της οποίας η λατρεία, με την πορεία του εμπορίου, εισήλθε στην Ελλάδα. Στα Όργια της θεάς  εκτελούνταν Χορείες με μουσική υπόκρουση στην οποία οι άνδρες εμφανίζονταν με γυναικεία ενδύματα.  Αναφέρεται επίσης περιρράντηση και λουτρό των μυστών της θεάς με ύδωρ, η οποία αναμφίβολα θεωρούνταν ως μια μαγεία που δημιουργούσε  βροχή. Η Κότυς ήταν επίσης μια θεά της καρποφορίας.

Στην αρχαιότητα, ο θεός Άρης παριστάνεται πάντα ότι προέρχεται από τη Θράκη και παίζει ρόλο στους γενεαλογικούς μύθους των Ηδωνών και των Βισαλτών. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι οι Θράκες λάτρευαν έναν θεό πολέμου· αλλά μια θρακική καταγωγή για τον Έλληνα θεό Άρη δεν μπορεί να αποδειχθεί.  Δεν γνωρίζουμε καν ποιο ήταν το όνομα του θρακικού θεού του πολέμου·  μεταξύ της θρακικής φυλής των Κρηστώνων  ονομάστηκε Κανδάων . Ο τοπικός θεός Πλείστορος της φυλής των Αψινθίων ήταν θεός πολέμου.

Ένα σημαντικό μέρος στο θρακικό πάνθεον έπαιζε ο θεός που οι εξελληνισμένοι Θράκες ονόμαζαν  «Ήρωα». Αυτός ήταν ο Θραξ ιππεύς Ήρως που μας είναι γνωστός ευρύτερα από τα μνημεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.  Είναι, πάνω απ ‘όλα, μια χθόνια θεότητα και ως εκ τούτου είναι επίσης ένας θεός της βλάστησης και ο δωρητής όλων των δώρων της φύσης.  Επομένως, παριστάνεται σε κάποια νομίσματα  του -2ου αιώνος της Οδησσού που φέρει το Κέρας της Αφθονίας  αν και αργότερα εμφανίζεται χωρίς αυτό.  Σε επιγραφές προσδιορίζεται με  το θρακικό όνομα Δέρζαλας ή Δέρζελας.

Σε άλλες πόλεις στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας επίσης (Τόμις, Ιστρίη, Καλλάτις) ο Έλληνας θεός του κάτω κόσμου ταυτίστηκε με τον Θρακικό θεό Ήρωα. Ο Ήρωας θεωρήθηκε επίσης ο δωρητής της υγείας και ο φύλακας του οίκου και των δρόμων ενάντια σε κάθε κακό. Μερικές φορές παριστάνεται με τρία κεφάλια. Ήταν επίσης και  ένας θεός του κυνηγιού, όπως ο βασιλιάς της Θράκης Ρήσος που γνωρίζουμε από την ελληνική μυθολογία, ο οποίος έζησε ως θεός κυνηγός στον Όρος Ροδόπη·  πάνω στους βωμούς του οποίου τα άγρια ​​θηρία προσφέρονται  «εθελοντικά»  για θυσία.  

Ο Ρήσος είναι  επίσης μια χθόνια θεότητα που προστάτευε τους λάτρεις του από το λοιμό και άλλες ασθένειες. Ίχνη της λατρείας του βρίσκονται στην Αμφίπολη, τον Αίνο και το Βυζάντιο.  Ο Θραξ Ήρως και ο Ρήσος συνδέονται με κάποια σχέση με τον Διόνυσο, ο οποίος μερικές φορές ονομάζεται Ήρωας, και εμφανίζεται ως θεός-κυνηγός.  Ήταν ίσως υποστάσεις αυτού του πολυσχιδούς θρακικού-φρυγικού ηγεμόνος θεού.

Η εξαιρετική συχνότητα αφιερώσεων στον Ασκληπιό από τη ρωμαϊκή περίοδο δικαιολογεί το συμπέρασμα ότι υπήρχε επίσης ένας ειδικός θεός θεραπείας που λατρευόταν στη Θράκη.

Τέλος, μπορούμε να αναφέρουμε την Θράκο-φρυγική θεά των πηγών και των ποταμών, Βέδυς·  επίσης τις θεές των πηγών, που αντιστοιχούν με τις ελληνικές Νύμφες.

Το ισχυρό θρησκευτικό συναίσθημα των Θρακών και η ζωντανή πίστη τους για μια άλλη ζωή μετά τον θάνατο γενικά αναγνωρίζονταν στην αρχαιότητα. Ο Ηρόδοτος λέει για τους Γέτες ότι θεωρούσαν τους εαυτούς τους αθάνατους. Είχαν μόνο έναν θεό, τον Ζάλμοξι, στον οποίο πίστευαν ότι θα πήγαιναν μετά το θάνατο.  Οι Έλληνες που ζούσαν στις ακτές του Ελλήσποντου και του Ευξίνου παρέδωσαν στον ιστορικό μια ορθολογική εκδοχή του μύθου, που έφερνε σε σύνδεση τον Ζάλμοξι με τον Πυθαγόρα.

Ο ίδιος συγγραφέας μας λέει ότι κάθε τέσσερα χρόνια οι Γέτες έστελναν στον θεό του Ζάλμοξι έναν αγγελιοφόρο, που επιλεγόταν με κλήρωση, ώστε να γνωστοποιήσει στον θεό τις επιθυμίες τους. Ο αγγελιοφόρος πετιόταν στον αέρα και πιανόταν στο έδαφος στα σημεία τριών λογχών. Αν τρυπιόταν από τις λόγχες και πέθαινε, θεωρούνταν αποδεκτός από τον θεό. Αν όχι, ένας άλλος αγγελιοφόρος στελνόταν στη θέση του. Αυτό το έθιμο συνήθως εξηγείται ως προσφορά μιας ανθρώπινης θυσίας στον θεό. Τέτοιες θυσίες, στην πραγματικότητα, ήταν συνηθισμένες σε άλλες φυλές, αλλά μπορεί να μην ήταν τίποτα από την περιοδική σφαγή του πνεύματος της βλάστησης με σκοπό την αύξηση της καρποφορίας, και σε αυτήν την περίπτωση θα μπορούσαμε να αντιληφθούμε τον Ζάλμοξι ως θεό της βλάστησης . Χωρίς αμφιβολία, ο φόνος  γινόταν αρχικώς κάθε χρόνο και το έθιμο  μετριαζόταν σταδιακά αργότερα. Σε κάθε περίπτωση, γίνεται σαφές από τις μαρτυρίες που μας έχουν παραδωθεί ότι ο Ζάλμοξις των Θρακών ήταν μια θεότητα του κάτω κόσμου, ο οποίος θεωρούνταν επίσης και ως ένας θεός που έδιδε χρησμούς και αποκαλύψεις.  Δεν γίνεται σαφές εάν η Επιφάνεια αυτού του θεού  εορταζόταν σε ενθουσιώδειςεορτές.  Πολλοί μελετητές αρνούνται την ύπαρξη οργανωτικών λατρείων μεταξύ των Γετών και θεωρούν τον Ζάλμοξι  θεό του ουρανού. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να υποτεθεί ότι οι Γέτες λάτρευαν έναν θεό του ουρανού (ίσως τον Γκεβελείζις ο οποίος συνδεόταν με τον Ζβερθούδο  και , σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ήταν ένα ακόμη όνομα για τον Ζάλμοξι), έτσι μπορούμε να πούμε ότι αυτός ο θεός του ουρανού είχε συνενωθεί με μια παλαιότερη χθόνια θεότητα και έγινε θεός του κάτω Κόσμου, όπως συνέβη και με τον Έλληνα Δία σε ορισμένες τοπικές λατρείες.

 Ένα άλλο αξιοσημείωτο έθιμο του Γετών είναι το να τοξεύουν βέλη κατά  μιας καταιγίδας για να εκφοβίσουν την «εχθρική δύναμη».

Αναφέραμε παραπάνω την θρακική πίστη στην αθανασία, αλλά αυτή η αθανασία γινόταν αντιληπτή ως υλική ύπαρξη. Πίστευαν ότι η ψυχή μετά το θάνατο πήγαινε σε έναν νέο άνθρωπο ή, ίσως, σε ένα ζωικό σώμα. Όταν στον μύθο ο Ζαλμόξις εμφανίζεται ως μαθητής του Πυθαγόρα, αυτό εξηγείται μόνο από την ανάγκη που ένιωθε να φέρει τον Πυθαγόρα σε σύνδεση με τη Θράκη, επειδή η διδασκαλία του είχε συγχωνευθεί με τον Ορφισμό.

 Από την εμφάνιση κάποιου θρακικού ναού σε αυτήν την περίοδο δεν μπορούμε να σχηματίσουμε καμία σαφή ιδέα. Ένας αξιοσημείωτος διπλός δακτύλιος από τετράγωνες πέτρες βρέθηκε στο χαμηλότερο  αίθριο του φρουρίου στο Graditea Muncelului στη Δακία (σήμερα Ρουμανία), ο οποίος θυμίζει τα μεγαλιθικά Ντόλμεν  της δυτικής Ευρώπης.  Η σημασία του, ωστόσο, δεν είναι ακόμη σίγουρη.  Ίσως έχουμε εδώ έναν υπαίθριο ναό, όπως το κυκλικό ιερό του Σαβάζιου, στο λόφο της Ζιλμισσού της Θράκης, τον οποίο αναφέρει και ο Μακρόβιος.

Ταφικά ήθη

Οι τελετές κηδείας των υψηλόβαθμων Θρακών περιγράφονται από τον Ηρόδοτο.  Για τρεις ημέρες το σώμα εκτίθεται και θρηνείται, μετά προσφέρονται θυσίες ζώων και πραγματοποιείται νεκρικό συμπόσιο. Στη συνέχεια το σώμα καίγεται ή απλώς θάβεται στη γη· πάνω από τον τάφο ανυψώνεται ένας χωμάτινος τύμβος και διεξάγονται πένθιμοι αγώνες στους οποίους το υψηλότερο βραβείο απονέμεται για ένα μόνο αγώνισμα. Αυτό έχει επιβεβαιωθεί πλήρως από τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις. Στη τοποθεσία Βαίλοβο (κοντά στη Σόφια) έντεκα τύμβοι του -5ου αιώνος εξερευνήθηκαν και περιείχαν εννιά καύσεις και δύο ταφές που περιείχαν σκελετούς. Τα αντικείμενα που βρέθηκαν περιελάμβαναν κεραμικά, σιδερένια και χάλκινα ενδύματα, σπαθιά, λόγχες και λείψανα θυσιών (οστά βοδιών).

Στη νεκρόπολη του Βλάσκο -Σέλο (κοντά στη πόλη Βράτσα της βόρειας Βουλγαρίας) βρέθηκαν και τάφοι καύσης και ταφής. Σε ένα ανάχωμα τύμβο που χρονολογείται από τον -5ο ή τον -4ο αιώνα, κοντά στο Εζέροβο βρέθηκε  επιτύμβιο δοχείο με το άνοιγμά του στραμμένο προς τα κάτω. Το κάτω μέρος, το οποίο είχε θαφτεί, ήταν καλυμμένο με διάτρητο πήλινο δίσκο.

Προφανώς, η ψυχή, που γινόταν αντιληπτή ως όφις, έπρεπε να συρθεί από αυτό το άνοιγμα για να δοκιμάσει τις προσφορές φαγητού που γίνονταν σε αυτό. Εμφανίζονται επίσης περιπτώσεις στις οποίες ο τύμβος απλώς συσσωρευόταν  πάνω από το καμένο σώμα (το οποίο δεν τοποθετείται σε ειδικό τάφο). Σε άλλους τάφους, του -5ου αιώνος έως τον -3ο αιώνα,  οι νεκροί  τοποθετούνται σε πέτρινα σαρκοβάγους και τα άλογα του νεκρού θάβονται μαζί του ή τοποθετούνται μέσα στο ανάχωμα πάνω στον τύμβο.  Τα έπιπλα αυτών των τάφων θυμίζουν τους σύγχρονους σκυθικούς τάφους στη Νότια Ρωσία. Η ομοιότητα της μεθόδου ταφής μεταξύ Θράκων και Σκυθών πιθανότατα εξηγείται από την εθνοτική τους σχέση και τη γεωγραφική εγγύτητα. Ένας ταφικός θάλαμος που λεηλατήθηκε σε μια πρώϊμη εποχή περιείχε έναν θάλαμο προ-χτισμένο από τετράγωνες ασβεστολιθικές πλάκες, και βρέθηκε σε έναν τύμβο κοντά στο Σταρόνοβο-Σέλο (κοντά στη Φιλιππούπολη). Οι τοίχοι του θαλάμου επικαλύφθηκαν με γύψο και περιείχαν ίχνη ζωγραφικής. Στη τοποθεσία της Απολλωνίας (τώρα Σωζόπολη) ανακαλύφθηκε ένας θολωτός τάφος, η κατασκευή του οποίου θυμίζει το Κοστρόμσκαυα Κούργκαν.  Σε αυτό, όπως και σε άλλους θρακικούς τάφους, βρέθηκαν στεφάνια χρυσού και διαδήματα του ίδιου είδους με αυτά των σκυθικών τάφων.

Εκεί, ανάμεσα στους Θράκες και στους Γέτες επέζησε ένα έθιμο, που έρχεται από την μακρινή αρχαιότητα, το φόνο στον τάφο της αγαπημένης γυναίκας του νεκρού· και μάλιστα υπήρχε διαφωνία μεταξύ των συζύγων και αμφισβητούσαν μεταξύ τους ποια ήταν η πιο  αγαπημένη, έτσι οι φίλοι του νεκρού αναλάμβαναν να  επιδείξουν ποια ήταν αυτή.  

Η χαμηλή εκτίμηση στην οποία κρατήθηκε η ανθρώπινη ζωή από τους Θράκες, σε συνδυασμό με την πίστη στην αθανασία, εξηγεί πολλά από τα έθιμα τους .  Όταν ένα παιδί γεννιέται, για παράδειγμα, οι συγγενείς θρηνούσαν για αυτό, λόγω των κακών που το περίμεναν στη ζωή· οι νεκροί, από την άλλη πλευρά, θάβονται  χωρίς θρήνους,  εν μέσω επευφημιών επειδή τώρα απελευθερώθηκαν από όλα τα βάσανα και ζούν σε πλήρη ευλογία.  Έτσι υπήρχε  η τάση της Θρακικής αυτοκτονίας, της οποίας έχουμε άφθονα στοιχεία, καθώς έχει τις ρίζες της στην ίδια πίστη της αθανασίας και της μετεμψύχωσης.

Cambridge University Press