Στο ιερό αυτό, το κτισμένο το -850, και ευρισκόμενο στο ακρωτήριο του Κορινθιακού κόλπου απέναντι από την Σικυώνα, γιά έναν περίπου αίώνα συγκεντρώνονταν χιλιάδες άνθρωποι ζητώντας την βοήθεια της θεάς Ήρας.

Αργότερα όταν η Κόρινθος αναπτύχθηκε από το εμπόριο, κατά τον όγδοο αιώνα ιδρύεται και το μοναδικό μαντείο της Θεάς στην Ελλάδα.

Στο ιερό της Ακραίας Ηρας πέθαναν κατά μία παράδοση τα παιδιά της Μήδειας, τα οποία έφερε μαζί της, όταν κατέφυγε εκεί – μετά τον θάνατο της Γλαύκης, της αρχοντοπούλας που επρόκειτο να νυμφευθεί ο Ιάσων,- για να προστατευθεί κοντά στην θεά του συζυγικού Βίου.Άπιστος και προδότης του γαμήλιου θεσμού υπήρξεν ο Ιάσων.

Ο Παυσανίας δεν θεωρούσε την Μήδεια παιδοκτόνο, όπως την παρουσίασε ο Ευριπίδης.Κατά την εκδοχή αυτή δέν σκότωσε η Μήδεια τα παιδιά της Μέρμερο καί Φέρη, αλλά τα λίθοβόλησαν μές στο ιερό οι ίδιοι οι Κορίνθιοι.Για την έγκληματική τους πράξη, τον φόνο δηλαδή αθώων παιδιών, «τά τέκνα Κορινθίων τά νήπια ύπ’ αυτών εφθείρετο», τα νήπια των Κορινθίων φονεύονταν από τα πνεύματα των δολοφονημένων.

Τό Μαντείο φανέρωσε την οργή της θεάς, και γι’ αυτό οι Κορίνθιοι μετά από χρησμό καθιέρωσαν εξιλαστήριες ιεροπραξίες.Εκλέγονταν επτά αγόρια και επτά κορίτσια από εξέχουσες οικογένειες της Κορίνθου, και εθήτευαν στον ναό για ένα έτος, ντυμένα στα μαύρα και με κουρεμένα κεφάλια. Παραλλήλως καθιερώθηκε και η εορτή τα Ηραία.

Μια μεγάλη πομπή ξεκινά από την Κόρινθο, και καταλήγει στον ναό. Ακολουθούσαν οι θυσίες, οι αναπαραστάσεις της Αργοναυτικής εκστρατείας, οι μυστικοί γάμοι της Μήδειας και του Ιάσονος, η προδοσία του ανδρός, ο θάνατος, της Γλαύκης από τα πυρωμένα ξόρκια της απατημένης, και στο τέλος ξεσηκώνονταν κραυγές και θρήνοι για την ανόσια πράξη των Κορινθίων.

Τελευταία ιεροπραξία ήταν το τάμα με τα μαυροφορεμένα παιδιά.Αυτό το έθιμο υπήρχε μέχρι το -146, όταν καταστράφηκε η Κόρινθος από τούς Ρωμαίους.«Σκοπός της ενιαύσιας θητείας επτά αγοριών και επτά κοριτσιών ήταν με τους εναγνισμούς να καταπραΰνουν τά παιδιά της Μήδειας «μετά θυσιών ιλάσκεσθαι την εκείνω μήνιν, (κατά τά σχόλια), ώστε να μην πεθαίνουν τα νεογέννητα παιδιά των Κορινθίων ή να μην γεννιούνται νεκρά.

Η εξασφάλιση της αίσιας γέννησης και η κατοχύρωοη της ζωής των νεογέννητων φαίνεται πως βρίσκονταν στο κέντρο παλιών ιερουργιών του προδωρικού πληθυσμού της Κορίνθου.

Ο Ευριπίδης στην τραγωδία «Μήδεια» θεωρεί την ίδια παιδοκτόνο. Μετά το έγκλημά της, κατά την σπαρακτική στιχομυθία της με τον Ιάσονα, ο οποίος της ζητά τα πεθαμένα του παιδιά για να τα κλάψει και να τα θάψει, εκείνη αποφασίζει πως κι αυτό θα το πράξει η ίδια, όπως θα ορίσει και τις τελετές.Με αυτό το τέχνασμα ο τραγωδός συνδυάζει την νέα εκδοχή της παιδοφόνου Μήδειας με την παλαιά παράδοση των τελετών και των πένθιμων εορτών.

―Δώσ’ μου να θάψω τα νεκρά και να τα κλάψω.

―Δεν σου τα δίνω, γιατί εγώ μ’ αυτό το χέρι θα θάψω, στον ιερό της Ηρας της Ακραίας σαν θα τα φέρω χώρο. Για να μη μπορέσει κανείς απ’ τους εχθρούς τους τάφους τους ν’ άνοίξει και βέβηλα να τους φερθεί. Στην χώρα τούτη του Σίσυφου γιορτές για τον ανόσιο φόνο πένθιμες του λοιπού και τελετές θα ορίσω.

Κοινός παρανομαστής και για τις δύο εκδοχές είναι ο φόνος των παιδιών, είτε από την Μήδεια είτε από τους Κορινθίους, καθώς και οι πένθιμες τελετές που είναι συνδεδεμένες μαζί τους.Τίποτε δέν βρεθηκε από αυτό το πένθιμο έθιμο των δεκατεσσάρων μαυροφορεμένων παιδιών με τα ξυρισμένα κεφάλια, των ταγμένων παίδων για ένα ολόκληρο έτος μές στο ιερό. Δεν γνωρίζουμε ούτε ένα όνομα, ούτε και κανένα διακόνημά τους.

Προστίθενται όμως και αυτά στήν μεγάλη σειρά των παιδιών, που υπηρετούσαν τούς θεούς ή τους εξευμένιζαν.