Η προέλευση του δένδρου των «Χριστουγέννων»

Οι Αρχαίοι Ασσύριοι

 Για να καταλάβουμε  για ποιο λόγο οι χριστιανοί κοσμούν ένα δένδρο την εποχή του χειμερινού ηλιοστασίου στην εορτή τους «Χριστούγεννα» θα πρέπει να πάμε στα χρόνια των αρχαίων Ασσυρίων και ακόμη πιο πέρα.  Αν πραγματικά θέλεις να μάθεις τότε θα πρέπει να ξεχάσεις αυτά που σου έχουν μάθει περί της «ειρεσιώνης» των προγόνων, περί γερμανικής προελεύσεως, περί σκανδιναβικής προελεύσεως και όλα αυτά που καμμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα.

Οι αρχαίοι Ασσύριοι (-2.500) εόρταζαν τρεις μεγάλες εορτές ως μέρος του τελετουργικού των μεταβαλλόμενων εποχιακών κύκλων.

Πρώτη από αυτές τις εορτές ήταν η Ασσυριακή Πρωτοχρονιά, η  «Akitu» (η δόμηση της ζωής), που εορταζόταν στην Ασσυρία στην εαρινή ισημερία (21η Μαρτίου σήμερα). Την ημέρα αυτή έκανε την εμφάνισή του το νέο κριθάρι από την σπαρμένη γη.

Η δεύτερη μεγάλη εορτή τους ήταν η φθινοπωρινή «Akitu»  που εορταζόταν  στην φθινοπωρινή ισημερία, (21 Σεπτεμβρίου), και η  οποία σηματοδοτούσε το τέλος ή το πέρας όλων των συγκομιδών  στην χώρα των Ασσυρίων.

Η τρίτη μεγάλη εορτή  ήταν το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, που σηματοδoτούσε τη «γέννηση» του ήλιου.

Αυτές οι τρεις μεγάλες εορτές στην Ασσυρία επινοήθηκαν από το σύστημα των θρησκευτικών πεποιθήσεων των Ασσυρίων και κάθε μία από αυτές είχε τις ρίζες της στη αρχέγονη λατρεία της Θεάς – Μητέρας.

Η Λατρεία της Θεάς – Μητέρας

 Πάμε ακόμη πιο πίσω στους αιώνες, στην Παλαιολιθική Εποχή. Πηγαίνοντας πίσω σε αυτή την  εποχή, διαπιστώνουμε ότι οι Homo Neanderthal  άνθρωποι καθώς και οι  Homo sapiens λάτρευαν τη Θεά-Μητέρα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όπου κι αν ζούσαν γεωγραφικά.  Σε αυτούς τους αρχέγονους  άνδρες και γυναίκες, η Θεά – Μητέρα,  αντιπροσώπευε τη γονιμότητα, την ευφορία και την καρποφορία. Η Θεά- Μητέρα, συνδέθηκε επίσης με τις σπηλιές στις οποίες έμεναν.  Το σπήλαιο συμβόλιζε τη μήτρα της θεάς – Μητέρας  που τους έφερε σε αυτόν τον κόσμο. Κάθε σπήλαιο που ανασκάφηκε από τη Γαλλία, στη Σιβηρία, στο σπήλαιο Shanidar, στο Bet-Nahrain Μεσοποταμία, τα 130 ειδώλια της θεάς που βρέθηκαν έξω από τις σπηλιές απέδειξαν ότι το τελετουργικό της λατρείας  διεξαγόταν έξω, ενώ το εσωτερικό του σπηλαίου έπαιζε το ρόλο του ιερού ναού στον οποίο οι προτόγονοι άνθρωποι ζωγράφισαν φανταστικά σχέδια ζώων που απεικόνιζαν τις διάφορες μορφές ζωής που γεννήθηκαν από τη μήτρα της Θεάς – Μητέρας. Μεταξύ των διαφόρων μορφών ζωής που σχεδιάστηκαν στα τοιχώματα  του σπηλαίου, ο ταύρος-βίσων ήταν πιο συνηθισμένο από οποιαδήποτε άλλη μορφή ζωής. Σε αυτούς τους πρώτους κατοίκους του σπηλαίου τα κέρατα  του ταύρου-βίσωνα έμοιαζαν με την ημισέληνο που διαφαινόταν στον ουρανό  την νύχτα μέσα από το άνοιγμα της σπηλιάς,  έτσι η Θεά Μητέρα-Θεά εμφανίζεται πάντα στα γλυπτά ειδώλιά της  να φορά ένα στεφάνι από κέρατα, ή να κρατά το κέρατο ενός ταύρου στο χέρι της, κοιτάζοντας  την σελήνη. Με αυτόν τον τρόπο, η Θεά – Μητέρα-Θεά συνδέθηκε στενά με τη λατρεία της Σελήνης στη Μεσοποταμία.

Σουμερία

Στη Σουμερία, η Θεά – Μητέρα-Θεά ήταν η Ινάννα.  Στην πόλη Ασσούρ, την πρωτεύουσα της παλαιάς ασσυριακής αυτοκρατορίας, στην Καρχεμίς (Ευρωπός αργότερα) και στην Νινευή ήταν η Ιστάρ. Στην πόλη Ερμπίλ, (σύγχρονη Arbil) αναφέρεται ως η θεά Ιστάρ-Αρμπέλα. Όλοι οι πρώτοι ναοί  λατρείας στην αρχαία Ασσυρία ανεγέρθησαν για την λατρεία της Θεάς – Μητέρας και οι περισσότεροι από τους παλιούς ναούς συνδέονταν με τη λατρεία της σελήνης, η οποία αργότερα ονομάστηκε Σιν.  Όταν κάποιος αντικρίσει τα πρώϊμα αγάλματα που βρέθηκαν στη Νινευή, θα δεί ότι η Θεά – Μητέρα, απεικονίζεται σχεδόν πάντα με στέμμα από κέρατα.  Στην αρχαία Ασσυριακή γλώσσα, ο Βίσων ή ο Ταύρος  ονομάζεται «Tur», και  «A-Tur»  (ο ταύρος).  A-Tur  σημαίνει επίσης και τον «κυβερνήτη» που προέρχεται από την ιερή βασιλική οικογένεια ηγεμόνων ή Θεών. Το «Tur» με την έννοια του ταύρου γίνεται «Taurus»  στα Λατινικά και με την έννοια του «κυβερνήτη», γίνεται «Tauranus».

Η ίδια λέξη στην Ασσυρία για τον ταύρο χρησιμοποιείται  επίσης για τον κυβερνήτη ή τον πρίγκιπα.  Εξ’ου και ο Επικέρατος ταύρος που σημαίνει τον «Πανίσχυρο Πρίγκιπα», παραπέμποντας έτσι πίσω στον πρώτο από αυτούς τους «ισχυρούς», οι οποίοι με το όνομα Guebres (Γκουμπέρ), Gabara (Γκαμπάρα) ή Cabiri (Καμπίρι), «οι ισχυροί», κατείχαν εμφανή θέση στον αρχαίο κόσμο, και στους οποίους οι θεοί ασσυριακοί μονάρχες  ιχνηλατούσαν κρυφά την προέλευση του μεγαλείου και της δύναμής τους.

 Σε κάθε αρχαίο πολιτισμό, βρίσκουμε το σύμβολο του Κέρατος που χρησιμοποιείται για την διάκριση ηγεμόνων και μοναρχών. Ο πρώτος πανάρχαιος  ιδρυτής της Βαβυλώνας, ο Pelus, ή μερικές φορές αναφέρεται και ως Belus, ή Pel, ή Bel, ή ακόμη και Baal (ο πλανεμένος στη γλώσσα) και ο «διασκορπιστής της πλάνης), δεν ήταν άλλος από τον Cush (Χους), τον πατέρα του Nimrod (Νιμρώδ), στην πραγματικότητα  θεοποιήθηκε και του δόθηκε ένα στέμμα από κέρατα.

Ο γιος του, ο Νιμρώδ, επίσης γνωστός ως σύζυγος της βασίλισσας Shamiram (Σαμιράμ), αργότερα μετενσαρκώθηκε ως Ninos (Νίνος), μερικές φορές αναφέρεται και ως Tammuz, που ήταν ο πραγματικός πατέρας των Θεών των Ασσυρίων  τον οποίον τον βρίσκουμε  και ως τον πρώτο των θεοποιημένων θνητών που φορούσαν το κερασφόρο στέμμα που προοριζόταν για κυβερνήτες θεϊκής φύσης.

Ο Νιμρώδ κλήθηκε, ο «δυνατός» και το όνομά του σημαίνει «ο δυνατός κυνηγός των λιονταριών».  Ο θεός Κρόνος, ονομαζόταν επίσης «Κερασφόρος» και απεικονιζόταν φορώντας στέμμα από κέρατα. Παρομοίως, ο θεός Βάκχος, απεικονιζόταν επίσης φορώντας  κέρατα και το επίθετό του έγραφε «Ταυρόκερως», «Ταυροκέφαλος»,
«Ταυρόκρανος». Ο Βασιλιάς των Σελτζούκων Τούρκων, που καταγόταν από την περιοχή του Ευφράτη, απεικονίστηκε με παρόμοιο τρόπο, με τρία κέρατα στο κεφάλι του.  Ομοίως, ο Zernebogus, ο «Μαύρος», μια κακόβουλη θεότητα των Αγγλοσαξονών, προερχόμενη από τους Ασσύριους απεικονιζόταν φορώντας κέρατα. Οι αρχηγοί της Αβησσυνίας στολίζουν τα κεφάλια τους με κέρατα. Ο Ινδουιστής Θεός Βίσνου φορά ένα στέμμα ανοιχτού κύκλου ή  ζώνης, με τρία κέρατα να στέκονται όρθια και εξέχουν από αυτό. Οι αρχηγοί των Ερυθρόδερμων Ινδιάνων  έχουν επίσης στα κεφάλια τους  κέρατα και τα φορούν κατά τη διάρκεια του Βουβαλο-χορού τους. Οι Εβραίοι έγραψαν ότι ο Μωυσής έφυγε από τον καιόμενο θάμνο με κέρατα στο κεφάλι του, πράγμα που στην πραγματικότητα απεικονίζει τον Άρχάγγελο Μιχαήλ. Ο Ασσύριος Ταύρος του ουρανού, ο Λαμασού, φοράει ένα τρικέρατο στέμμα, που αντιπροσωπεύει τη θεϊκή εξουσία.  Ακόμα και σήμερα, η πατριαρχική τιάρα της Ασσυρίας (kirikhta) φέρει το ίδιο σύμβολο του τρικέρατου.

Η Έννοια της Μετενσάρκωσης των Σουμερίων

Η παράδοση της θεοποίησης των αρχαίων ηγεμόνων βασίστηκε στην έννοια της Μετενσάρκωσης των Σουμερίων, όπου ο ιερός «Σύζυγος βασιλιάς» πεθαίνει και μετενσαρκώνεται  ως «υιός» μέσω μιας παρθένας γέννησης, όπως στην περίπτωση του Ενλίλ.  Με αυτόν τον τρόπο, ο υιός και η μητέρα γίνονται άγιοι, και οι δύο θεοποιούνται.  Το πιο γνωστό παράδειγμα θεοποίησης της μητέρας και του υιού, είναι αυτό των εβραίων, η παρθένα μητέρα Μαρία και ο ιερός υιός της ο Γεσούα, (ο μετενσαρκωμένος θεός).  

Αυτή ήταν και η περίπτωση της βασίλισσας Σαμιράμ και του θεού υιού της, του Βαβυλωνιακού Μεσσία, αρκετούς αιώνες πριν από τη χριστιανική εποχή. Η ιστορία περιγράφεται στις πήλινες πλάκες που βρέθηκαν στη Nineveh (Νινευή=  ο οικισμός του Νίνου), καθώς και στην ελληνική και την ρωμαϊκή κλασική γραμματεία. Οι γραφικές αναφορές του Νιμρώδ και της αρμενικής εκδόσεως των «Χρονικών του Ευσέβιου» επιβεβαιώνουν την ταυτότητα και τη χρονική περίοδο κατά την οποία ο Νίνος γίνεται υιός του Belus, ή του Bel, και όπου ο ιστορικός Bel είναι ο Cush (Χους), το οποίο αποτελεί  μια περαιτέρω επιβεβαίωση  ότι ο Νίνος είναι ο Νιμρώδ.

Όταν εξετάζουμε τι έχει γραφτεί  για την βασίλισσα Σαμιράμ, την σύζυγο του Nίνου, τα στοιχεία λαμβάνουν πλήρη ανάπτυξη. Στην ιουδαιο-χριστιανική γραφή (Δανιήλ 11: 38) διαβάζουμε για τον θεό Μαωζείν δηλαδή τον θεό των οχυρώσεων. Στα αρχεία της αρχαιότητας, δεν υπάρχει τέτοιος Θεός, αλλά υπάρχουν αρκετά στοιχεία για μια θεά της οχύρωσης.  Αυτή η θεά είναι η Κυβέλη, η οποία παριστάνεται  με έναν πυργίσκο στο στέμμα ή με οχύρωση στο κεφάλι της.  

Ο Οβίδιος ρωτά:  ― «Γιατί παριστάνεται έτσι η Κυβέλη ή η Ρέα; »

Ο Οβίδιος απαντά στη δική του ερώτηση δηλώνοντας ότι ο λόγος για τον οποίο το άγαλμα της Κυβέλης φορούσε ένα στέμμα πύργων είναι, «γιατί τα έστησε για πρώτη φορά στις πόλεις.»

 Η πρώτη πόλη στον κόσμο μετά την πλημμύρα, που είχε πύργους και τείχη, ήταν η Βαβυλώνα. Ο ίδιος ο Οβίδιος μας λέει ότι ήταν η Σεμιραμίς, η πρώτη βασίλισσα αυτής της πόλης, η οποία θεωρείται ότι «περιέβαλλε την Βαβυλώνα με ένα τείχος από τούβλα».  Η Σαμιράμ, η πρώτη θεοποιημένη βασίλισσα αυτής της πόλης ήταν το πρότυπο της θεάς που «έκανε τους πρώτους πύργους στις πόλεις».

Όταν ερευνούμε την Εφεσία  θεά Diana (Άρτεμις Εφεσία για τους Έλληνες), βρίσκουμε στοιχεία με το ίδιο αποτέλεσμα. Σε γενικές γραμμές, η θεά Diana των Ρωμαίων απεικονίζεται ως παρθένα και προστάτιδα της παρθενίας· ήταν η μητέρα των θεών, που φορούσε στέμμα με πυργίσκους. Αυτή η θεά Diana με το πύργινο στέμμα ταυτίζεται ρητά από τους αρχαίους μελετητές με την βασίλισσα Σαμιράμ.  Όταν, λοιπόν, θυμόμαστε ότι η Κυβέλη ή η Ρέα, η θεά που φέρει τον πύργο στο κεφάλι της, στην πραγματικότητα,  αυτή η θεά είναι Βαβυλωνιακή θεά για τους ανατολίτες και όχι η ελληνίδα Ρέα  αλλά όταν η  Σαμιράμ θεοποιήθηκε  λατρεύτηκε  υπό την ονομασία   «Ρέα».

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστέψουμε ότι η Σαμιράμ  έχτισε μόνο τις πύργινες  επάλξεις της Βαβυλώνας. Έχουμε τη ρητή μαρτυρία του αρχαίου ιστορικού, Μεγασθένη, όπως διασώζεται από τον ιστορικό Αβυδηνό, ότι ο  «Belus» ήταν αυτός που «περιέβαλλε   την Βαβυλώνα με ένα τείχος.»   Όπως ο Bel, ο «πλανεμένος», αυτός που άρχισε να χτίζει την πόλη και τον πύργο της Βαβέλ και τα  άφησε και τα δύο ημιτελή.

 ― Ποιος τα ολοκλήρωσε;  

Αυτός που τα ολοκλήρωσε ήταν ο υιός του ο Νίνος, ο οποίος κληρονόμησε τον τίτλο του πατέρα του, και ήταν ο πρώτος πραγματικός βασιλιάς της Βαβυλώνας και κατά συνέπεια ο ίδιος ο Νιμρώδ.

Ο πραγματικός λόγος που η Σαμιράμ, η σύζυγος του Νίνου, κέρδισε τη δόξα της ολοκλήρωσης  της οχύρωσης της Βαβυλώνας, ήταν, ότι εκτιμήθηκε  για τους αρχαίους ανθρώπους  για την κατοχή  μιας υπερισχύουσας θέσης  και της απόδωσαν όλους τους διαφορετικούς χαρακτήρες που ανήκαν στον σύζυγό της.

Έχοντας εξακριβώσει, λοιπόν, έναν από τους χαρακτήρες στους οποίους η θεοποιημένη γυναίκα λατρευόταν ως μητέρα-θεά, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ποιος ήταν ο αντίστοιχος χαρακτήρας του θεοποιημένου συζύγου.

Η ανατολίτικη μητέρα «Ρέα»  ή η Κυβέλη, η θεά «με το πύργινο στέμμα», ήταν η γυναίκα ομόλογος «της θεότητας που προεδρεύει των προμαχώνων ή των φρουρίων· και  αυτή η θεότητα ήταν ο Νίνος ή Νιμρώδ».  Έχουμε ακόμη περισσότερα τεκμήρια από όλα τα διάσπαρτα τεκμήρια της αρχαιότητας που όλα δείχνουν ότι ο πρώτος  θεοποιημένος βασιλιάς της Βαβυλώνας, με ένα όνομα που τον ταυτίζει ως σύζυγο της ανατολίτικης «Ρέας», της «φέρουσας τους πύργους»  θεάς.  Αυτό το όνομα είναι ο Saturn ή Κρόνος των Ανατολών.  Είναι γνωστό, από την μυθολογία, ότι ο Saturn ή ο Κρόνος ήταν ο  σύζυγος της ανατολίτικης «Ρέας», αλλά δεν είναι γνωστό ποιος ήταν ο ίδιος ο Κρόνος των Ανατολών.

Ο Κρόνος των Ανατολών

Ανιχνεύοντας  πίσω το αρχέτυπό του, αποδεικνύεται ότι η «θεότητα»  ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Βαβυλώνας. Ο Θεόφιλος της Αντιόχειας δείχνει ότι ο Κρόνος στους ανατολίτες και στην ανατολή γενικά λατρευόταν με τα ονόματα Bel και Baal.  Και από τον Ευσέβιο μαθαίνουμε ότι ο πρώτος από τους Ασσύριους βασιλιάδες, του οποίου το όνομα ήταν Belus, ονομαζόταν επίσης από τους Ασσύριους  και  Κρόνος. «Κρόνος» σημαίνει  «Κεράτινος – Ξερός».   Το κέρατο είναι ένα πολύ γνωστό σύμβολο στη Μέση Ανατολή για δύναμη ή ισχύ,  το οποίο  ισχύει για τον Νιμρώδ των επιγραφών, τον Geber, ή (Gabbara με τους σύγχρονους όρους) «ο παντοδύναμος», όπως γράφει η ιουδαιο-χριστινική  Γενεσις 10:8  ― «Άρχισε να γίνεται μέγας στη γη.»  

Το όνομα «Κρόνος», όπως γνωρίζει καλά ο κλασικός αναγνώστης,  ταυτίζεται με το «Saturn» ως τον «Πατέρα των θεών». Ο Νιμρώδ ήταν γνωστός ως ο «Πατέρας των θεών», ως ο πρώτος των θεοποιημένων θνητός.  Η έννοια του ονόματος Κρόνος, «ο Κεράτινος», όπως ισχύει και για τον Νιμρώδ εξηγεί πλήρως την προέλευση του αξιοσημείωτου συμβόλου, που απαντάται συχνά ανάμεσα στα γλυπτά της Νινευή, όπως στον γιγαντιαίο κερασφόρο άνδρα-ταύρο (Lamasu) που εκπροσωπεί τις μεγάλες θεότητες στην Ασσυρία.  

Η λέξη «Zar-Nebo-Gus» είναι η αρχαία φράση της Ασσυρίας και σημαίνει τον «σπόρο του προφήτη Cush (Χους)» (στη σύγχρονη διάλεκτο, «zarad΄NaboCush»). Οι περισσότεροι μελετητές της Βίβλου και της αρχαιότητας πιστεύουν ότι, με το όνομα Bel, όπως διακρίνεται από τον Baal, ο Cush ήταν ο μεγάλος μάντης ή «προφήτης», που λατρευόταν στην Βαβυλώνα. Αλλά μερικοί μελετητές έχουν γράψει ότι ο «Bel» και ο «Nabo» ήταν δύο διαφορετικοί τίτλοι για το όνομα «God», και αυτός ήταν ένας «προφητικός» Θεός.  Η λέξη «Νebo» φαίνεται να προέρχεται από την αρχαία ασσυριακή λέξη « nibba », που σημαίνει «παραδίδω μια προφητεία» ή «προφητεύω», και ως εκ τούτου σημαίνει   «θέλω να προφητεύσω».  Έτσι, ο Νιμρώδ κληρονόμησε τον τίτλο, «Zer-Nebo-Gus», δηλαδή τον «μεγάλο σπόρο του Cush».

Ο «Zer-Nebo-Gus», δηλαδή  ο Ασσύριος Ηρακλής είναι ο Νιμρώδ ο Γίγας,  όπως καλείται στην έκδοση Septuagint της ιουδαιοχριστιανικής  Γένεσης, εμφανίζεται χωρίς ρόπαλο, δόρυ ή όπλα οποιουδήποτε είδους, αλλά  επιτίθεται σε έναν ταύρο.  Αφού κατέβαλλε τον ταύρο, βάζει τα κέρατα του ταύρου πάνω στο κεφάλι του, ως τρόπαιο νίκης και σύμβολο δύναμης.  Ως εκ τούτου, ο ήρωας παριστάνεται μόνο με κέρατα και οπλές πάνω, αλλά από τη μέση και κάτω,  και με πόδια με οπλές όπως  του ταύρου,  του Lamasu.  Σε πολλές χώρες, τα κέρατα έγιναν τα σύμβολα της κυρίαρχης δύναμης, καθώς η Βαβυλώνα έγινε το «κέντρο του κόσμου».  Δεδομένου ότι η κυριαρχία στην πάλη του Νιμρώδ βασίστηκε στη φυσική δύναμη, έτσι και τα σύμβολα των κεράτων του ταύρου ήταν τα σύμβολα αυτής της φυσικής δύναμης. Σύμφωνα με αυτό, διαβάζουμε στον Φοίνικα συγγραφέα Σαγχουνιάθων του -1ου αιώνος   ότι «η Αστάρτη έβαλε στο κεφάλι της το κεφάλι ενός ταύρου ως το έμβλημα της βασιλείας». Στην Ασσυρία, το τρικέρατο στέμμα ήταν ένα από τα «ιερά εμβλήματα».

Η δύναμη που συνδέεται με αυτό  ήταν «ουράνιας» προέλευσης, καθώς εκπροσωπούσε την ασσυριακή τριάδα. Σε αυτόν τον τρόπο εκπροσώπησης των ισχυρών βασιλιάδων της Βαβυλώνας και της Ασσυρίας, που μιμούνταν τον Νιμρώδ ως διάδοχοί του, υπάρχει ένας εμφανής υπαινιγμός στον ιουδαιο-χριστιανικό Ισαϊα 8: 6: «―Όσο αυτός ο λαός αρνείται το ύδωρ του Σιλωάμ, το πορευόμενο ήσυχα, αλλά χαίρονται για τον υιό του Ρασείμ και του υιού του  Ρομελίου,  τώρα λοιπόν, δες ο Κύριος φέρνει πάνω τους τα ύδατα του ποταμού, ισχυρά και δυνατά, ακόμη και τον βασιλιά της Ασσυρίας, και όλη την δόξα του,  και θα καταπλημμυρίσει τα πάντα σε κάθε φάραγγα σας και θα ξεπεράσει όλα τους τα τείχη, και ο βασιλιάς των Ασσυρίων θα αφαιρέσει κάθε άνθρωπο από την χώρα της Ιουδαίας που θα σηκώσει κεφάλι εναντίον του  και στον καθένα, θα γεμίσει όλη  σας τη χώρα σε όλη της την έκταση , Παρόλα αυτά ο Εμμανουήλ (Κύριος) θα είναι μαζί μας».    

Αυτό επιβεβαιώνει τη θέση του Νιμρώδ ως του πρώτου «παντοδύναμου».

Ο Nin, ή ο Νίνος, που σημαίνει «ο υιός» στην αρχαία Ασσυριακή γλώσσα, κατείχε την ίδια θέση στη Βαβυλώνα όπως ο Cupid των Ρωμαίων (Έρως), ο υιός της Venus των Ρωμαίων  (Αφροδίτης), καθώς γίνεται μητέρα των θεών έτσι και ο υιός της γίνεται «το αγόρι Θεός». Έτσι, όταν ο Νιμρώδ πεθαίνει, μετενσαρκώνεται ως υιός του,  γίνεται «το αγόρι Θεός», ο υιός της Σαμιράμ.   Με αυτόν τον τρόπο, η γυναίκα που τον γέννησε  σε παρθενογέννηση, η βασίλισσα της Ασσυρίας Σαμίραμ, γίνεται η θεοποιημένη μητέρα. Ο ιστορικός Απολλόδωρος αναφέρει ότι, «Ο Νίνος είναι ο ίδιος ο Νιμρώδ».

Και μετά, σύμφωνα με την ταυτότητα του Νίνου και του Νιμρώδ, βρίσκουμε, σε ένα από τα πιο διάσημα γλυπτά της αρχαίας Βαβυλώνας, τον Νίνο και την σύζυγό του Σαμιράμ να παριστάνονται  ότι κυνηγούν, «ο τρόμος που φέρει η Σαμιράμ» γίνεται ο κατάλληλος σύντροφος για τον «παντοδύναμο Κυνηγό μπροστά στον Κύριο». Όταν συγκρίνουμε τον Αιγυπτιακό θεό Χονσού, τον «περαματάρη-ταξιδευτή» με τον Λατίνο θεό  Consus, τον χθόνιο Θεό με τις  ιπποδρομίες στην εορτή του, ο θεός που «δημιούργησε το άλογο» και τον Κένταυρο της Βαβυλώνας, στον οποίο αποδόθηκε η τιμή να είναι ο εξουσιαστής της ιπποδρομίας,  βλέπουμε ότι όλοι οι δρόμοι  οδηγούν στη Βαβυλώνα. Ο Αιγύπτιος Χονσού, ο υιός  της μεγάλης θεάς-Μητέρας, της  Ίσιδος, φαίνεται να αναπαριστάται γενικά ως ένας ενήλικας Θεός. Η Βαβυλωνιακή θεότητα εκπροσωπήθηκε αρκετά συχνά στην Αίγυπτο με τον ίδιο τρόπο όπως στη γη της γέννησής του, (δηλαδή ως το παιδί στην αγκαλιά της μητέρας του). Με αυτόν τον τρόπο, ο Όσιρις, «ο υιός, και ο σύζυγος της μητέρας του», απεικονίστηκε πολλές φορές  και αυτό που μαθαίνουμε για αυτόν τον Θεό, όπως και στην περίπτωση του Χονσού, δεικνύει στο αρχέτυπο του, που δεν ήταν άλλος από τον Νιμρώδ τον ίδιο. Η σύνδεση είναι ότι ο Νιμρώδ, ως παιδί της Βαβυλωνιακής μητέρας θεάς, Σαμιράμ, λατρευόταν με τον χαρακτήρα του Μαωζείν, του «Θεού των οχυρώσεων». Ο Όσιρις, με τον ίδιο τρόπο, το παιδί της Αιγυπτιακής θεάς – Μητέρας, λατρεύτηκε εξίσου ως «ο ισχυρός αρχηγός των κτιρίων». Λατρεύτηκε στην Αίγυπτο με κάθε φυσικό χαρακτηριστικό του Νιμρώδ.

Η βασίλισσα Σαμιράμ κέρδισε τη δόξα από τον νεκρό και θεϊκό σύζυγό της, τον Νιμρώδ, και με την πάροδο του χρόνου και οι δύο, υπό τα ονόματα των «Ρέα» και Νιν,  ή αλλιώς η «Θεά-Μητέρα και υιός» των ανατολιτών, λατρεύονταν με έναν ενθουσιασμό που ήταν αρκετά θερμός,  οι εικόνες τους είχαν δημιουργηθεί παντού και λατρεύονταν παντού  δίχως σταματημό.

Η Μετανάστευση των Ψυχών

Σύμφωνα με το αρχαίο ασσυριακό δόγμα της μετανάστευσης των ψυχών, το μόνο που χρειαζόταν απλώς να διδαχθεί ήταν ότι ο Νίνος εμφανίστηκε στο άτομο  του μετεμψυχωμένου υιού, σε μια δίκαιη φωτεινή σάρκα, υπερφυσικά, προερχόμενος από τη χήρα σύζυγό του αφού ο πατέρας πήγε στη αιώνια δόξα. Η ίδια ιδέα χρησιμοποιήθηκε για να θεοποιηθεί ο Όσιρις στην Αίγυπτο που απεικονίστηκε ως βρέφος στην αγκαλιά της μητέρας-θεάς του. Στη Βαβυλώνα, το μετεμψυχωμένο παιδί, όταν ταυτίζεται με τον πατέρα του,  κληρονομεί όλη τη δόξα του πατέρα του, και επιπλέον περισσότερη από την «φροντίδα»  της μητέρας του, έτσι έγινε το αγαπημένο πρότυπο του υιού της Μαντόνας.

 Ο υιός, που λατρευόταν έτσι στην αγκαλιά της μητέρας του, θεωρήθηκε χαρισμένος με όλες τις ιδιότητες του πατέρα του και κλήθηκε από όλα σχεδόν τα ονόματα του υποσχόμενου Μεσσία. Όπως  «Χριστός» ονομάζεται στην Εβραϊκή Παλαιά Διαθήκη, ο Άδωνις (ο Κύριος),  έτσι και το μετενσαρκωμένο βρέφος, ο Νίνος αποκαλούνταν Άδων ή Άδωνις.  Στη Βαβυλώνα όπως και στην Αίγυπτο, το  «αγόρι-Θεός» θεωρήθηκε ως το μεγάλο αντικείμενο της αγάπης και της λατρείας, ως ο Θεός μέσω του οποίου «η καλοσύνη και η αλήθεια αποκαλύφθηκαν στην ανθρωπότητα». Θεωρήθηκε ως ο προκαθορισμένος κληρονόμος όλων των πραγμάτων, και την ημέρα της γέννησής του, πιστεύεται ότι ακούστηκε μια φωνή για να διακηρύξει:  «Ο Κύριος της γης γεννιέται».

Ο «Βλαστός» του Θεού

 Υπό αυτόν τον χαρακτήρα, ορίστηκε ο «Βασιλιάς των βασιλιάδων και Άρχοντας των Αρχόντων».  Θεωρήθηκε   Άρχων του μη ορατού κόσμου και «κριτής των νεκρών» και διδάσκονταν ότι, στον κόσμο των πνευμάτων, όλοι πρέπει να εμφανιστούν ενώπιον του φοβερού δικαστηρίου του, για να τους αναθέσει το πεπρωμένο τους. Ως αληθινός μεσσίας, προφητεύτηκε με τον τίτλο του «Άνθρωπου του οποίου το όνομα ήταν  ο  Βλαστός  (παραποιημένο ως «Ανατολή» στην νεοελληνική μετάφραση).

Ο Νίνος δεν λατρεύτηκε μόνο ως «Βλαστός  του Χους», αλλά και ως «Βλαστός του Θεού», που χαρίστηκε στη γη για να «απελευθερώσει την ανθρωπότητα από τον «φόβο»  του Θεού», έτσι ώστε η ανθρωπότητα να μπορεί να συνεχίσει τις δραστηριότητές της να «κτίζει» ζωή στη γη, η οποία είναι η εορτή Akitu, σημαίνει «δόμηση ζωής στη γη».  Ο Ασσύριος Μεσσίας λατρευόταν στη Βαβυλώνα με το όνομα El-Bar ή «Υιός του Θεού».  Με αυτό το όνομα, εισάγεται από τον Βαβυλώνιο αστρολόγο Βηρωσσό (-3ος αιών), ως ο δεύτερος Βαβυλώνιος ηγεμόνας. Υπό αυτό αυτό το όνομα βρέθηκε στα γλυπτά της Νινευή, το όνομα Bar, «ο     Υιός», με το πρόσημο που υποδηλώνει το El ή «Θεός». Με το ίδιο όνομα, ο «Υιός του Θεού»  βρέθηκε στα ονόματα Beltis και το «Φωτεινός Υιός». Με το όνομα «Υιός» (Bar), λατρευόταν επίσης στην Αίγυπτο. Στη Ρώμη λατρευόταν με το όνομα «Αιώνιο αγόρι».

Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης  μας λέει ότι «υπήρχαν τρεις εικόνες για τις μεγάλες θεότητες της Ασσυρίας και μία από αυτές ήταν μιας γυναίκας που πιάνει το κεφάλι ενός φιδιού». Η ίδια εικόνα μεταφέρθηκε στην ρωμαϊκή παράδοση όταν η Diana πιάνει το κεφάλι ενός φιδιού, γιατί η Diana και ο Σαμιράμ ήταν το ίδιο.  

Καθώς ο χρόνος πέρασε και αφάνισε  τα γεγονότα,  η ιστορία της Σαμιράμ έγινε ασαφής, η γέννηση του υιού της κηρύχθηκε ως «θαυματουργή». Έτσι, η γέννηση του Μεγάλου Λυτρωτή ήταν θαυματουργή και ευρέως γνωστή πολύ πριν από τη Χριστιανική εποχή.

Παρομοίως, στη βουδιστική παράδοση προαναφέρθηκε ότι μια παρθένα έπρεπε να γεννήσει ένα παιδί για να ευλογήσει τον κόσμο.

Στην Ασσυρία όπως στην Αίγυπτο, την Ελλάδα, την Ινδία ή τη Ρώμη, οι αρχαίες θεές μητέρες αναφέρονται ως «βασίλισσες  του ουρανού». Κάθε ποιότητα της ομορφιάς, του ελέους και της ευγένειας θεωρήθηκε επικεντρωμένη σε αυτήν· και όταν ο θάνατος βρέθηκε  πάνω της, μυθοποιήθηκε ότι είχε θεοποιηθεί και είχε μεταμορφωθεί σε περιστέρι, «ιντ Λουν» στα αρχαία ασσυριακά, ή «Γιόνα» στη σύγχρονη ασσυριακή διάλεκτο.  

 Στη Βαβυλώνα, η βασίλισσα του ουρανού έγινε γνωστή ως «Zemiramit» που σημαίνει «η φορέας του βλαστού» και με αυτόν τον τρόπο η εικόνα της έγινε αθάνατη ως το περιστέρι που φέρει βλαστάρι ελιάς, το οποίο είναι επίσης ένα επίθετο της «πρώτης βασίλισσας» μετά την πλημμύρα (κατακλυσμό).  

Στα γλυπτά που βρέθηκαν στη Νινευή, αυτή η παράδοση εκπροσωπεί το τρίτο μέλος της ασσυριακής τριάδας.  Στην επιβεβαίωση αυτής αυτού η Ασσυριακή θεά «Juno» (Γιούνο) ή η «παρθένα Venus», ταυτίστηκε με τον αέρα. Έτσι, ο Λατίνος αστρολόγος Ιούλιος Φιρμίκος Ματέρνος  (+4ος αιών), στο έργο του «Περί της πλάνης των εθνικών θρησκειών s. 50» γράφει:

―  «Οι Ασσύριοι και μέρος των Αφρικανών, εύχονται στον αέρα για να έχουν την κυριαρχία των στοιχείων, γιατί έχουν αφιερώσει αυτό το στοιχείο με το όνομα «Juno», του οποίου το σύμβολο ήταν αυτό της τρίτης μορφής  στην  Ασσυριακή Τριάδα.  Γιατί;  Επειδή η ίδια λέξη στην αρχαία Ασσυρία, που σημαίνει αέρα, σημαίνει επίσης το «Άγιο Πνεύμα», επομένως η  Ζ/Σεμιράμις ήταν το ιερό αερικό (πνεύμα) στην τριάδα των Ασσυρίων».  

Η ιερή τριάδα των Ασσυρίων περιέχει τους θεοποιημένους νεκρούς  Νιμρώδ / Nίνος, ο οποίος σκοτώθηκε, αλλά στη συνέχεια μετενσαρκώθηκε ως  «Nιν» το ιερό παιδί, που γεννήθηκε από παρθένα γέννηση, μέσω της παρθένας μητέρας-θεάς, βασίλισσας Σεμιράμ, βασίλισσας της Ασσυρίας.  Αυτή η ιερή τριάδα μεταφέρθηκε στην Αίγυπτο, όπου ο Νιμρώδ μετονομάστηκε Όσιρις, ο οποίος επίσης πέθανε και μετενσαρκώθηκε ως το ιερό παιδί  Όσιρις, που γεννήθηκε από παρθένα γέννηση μέσω της «παρθένας» μητέρας-θεάς, Βασίλισσας Ίσιδος. Αυτή η παράδοση έγινε μέρος ολόκληρης της Ανατολής, συμπεριλαμβανομένης της κοιλάδας του Ινδού, και αργότερα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία γέννησε τη Ρωμαιοχριστιανική παράδοση του Παπισμού και αργότερα του Ορθόδοξου Χριστιανισμού.  

Χωρίς εξαίρεση, όλοι οι Θεοί θνητοί ή «Θεοί» του αρχαίου κόσμου λέγεται ότι είχαν συλληφθεί κατά τη διάρκεια της Εαρινής της ισημερίας και γεννήθηκαν στις χειμερινές τροπές του ηλίου (το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, 25η  Δεκεμβρίου).  Εάν υπολογίσουμε από την Εαρινή ισημερία (21 Μαρτίου) έως το Χειμερινό ηλιοστάσιο (25 Δεκεμβρίου) τότε θα περιβάλουμε τους  παραδοσιακούς  9 μήνες κύησης.

Ο υιός της Βαβυλωνιακής βασίλισσας  των ουρανών, η Σαμιράμ   συνέλαβε κατά τη διάρκεια της Ασσυριακής Πρωτοχρονιάς (Εαρινή ισημερία), στην  Akitu, και γεννήθηκε στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο (25η Δεκεμβρίου).

 Το «Yule»  (Γιούλ) στην αρχαία Ασσυρία είναι το όνομα του «βρέφους της γης» ή του «γαιο-παιδιού», καθώς η ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου (25η Δεκεμβρίου) ονομαζόταν «ημέρα Γιούλ» ή ημέρα του βρέφους.  Επειδή ήταν ο Nιμρώδ που μετενσαρκώθηκε ως το  «βρέφος -Γιούλ» ή στη σύγχρονη διάλεκτο, το Yala ή το Yaluda, τo βρέφος  στην Ασσυρία έγινε για πρώτη φορά γνωστό ως ο «ακαταμάχητος ήλιος», γι ‘αυτό πρέπει να γεννηθεί κατά τη διάρκεια του νέου μετενσαρκωμένου ανίκητου Ήλιου, του Χειμερινού Ηλιοστασίου.

Το απογυμνωμένο Δένδρο και ο νεαρός Βλαστός

Μετενσαρκώθηκε ως «Tammuz», αλλά και ως «Βλαστός του δέντρου» (στην Ασσυριακή παράδοση του Δέντρου της Ζωής).  Το θεϊκό παιδί που γεννήθηκε στο χειμερινό  ηλιοστάσιο γεννήθηκε ως νέα ενσάρκωση του μεγάλου Θεού (μετά από αυτό ο Θεός, ο Nιμρώδ, είχε κοπεί σε κομμάτια από τον εχθρό). Έτσι, ο μεγάλος Θεός, αποκομμένος στη μέση της δύναμης και της δόξας  του, συμβολίστηκε ως ένα τεράστιο  δέντρο, απογυμνωμένο από όλα τα κλαδιά του,  σχεδόν ως το έδαφος. Αλλά το μεγάλο φίδι, το σύμβολο της αναζωογόνησης της ζωής, τυλίγεται γύρω από το νεκρό κορμό του δέντρου και στη πλευρά του κορμού του, φυτρώνει ένα νεαρό βλαστάρι, εντελώς διαφορετικού είδους, που προορίζεται να μην κοπεί ποτέ από εχθρική δύναμη,  αυτό το βλαστάρι είναι ο Νίνος / Ninos.

Αυτό το δέντρο ήταν συνήθως ένας φοίνικας στη νότια Μεσοποταμία, γι ‘αυτό ο μεσσίας εκεί ονομάστηκε Baal-Tamar, αλλά στις πεδιάδες της Νινευή ήταν Κέδρος, ή όπως ονομάζεται σήμερα, «αειθαλές», γι’ αυτό και στη βόρεια Μεσοποταμία, ο μεσσίας ήταν γνωστός ως «Άρχων της Διαθήκης».  

Για τους Ασσύριους, το δέντρο συμβόλιζε τον νεογέννητο Θεό, τον Baal-Berith, (Άρχοντα της Διαθήκης)  και εφόσον επισκιάστηκε αιώνια της φύσης της δύναμής του όταν έπεσε μπροστά στους εχθρούς του, τώρα είχε αναστηθεί θριαμβευτικά  πάνω από όλους αυτούς.  Ως εκ τούτου, το Χειμερινό ηλιοστάσιο  (25η Δεκεμβρίου), η ημέρα της γέννησης του ακαταμάχητου ήλιου / υιού, εκπροσωπούσε τον θάνατο του νεκρού Nιμρώδ, και έτσι τον καθιέρωσε ως τον Θεό του Ήλιου.

Το Δέντρο των «Χριστουγέννων»

Τώρα ο κορμός του Υιού ή  Yule, ή το χριστουγεννιάτικο δέντρο είναι ο Nιμρώδ redivivus, ο θνήσκων Θεός Αναστημένος αλλά μετενσαρκωμένος αυτή τη φορά ως Νίνος/Ninos.

Βλέπουμε δύο βασικές μορφές στην προέλευση των Χριστουγέννων που είναι ο Nimrod, ένας μεγάλος εγγονός του Ουτναπιστίμ/Utnapishtim, Νώε) και η μητέρα και η σύζυγός του, η Σαμιράμ, γνωστοί επίσης  και ως Ισταρ/Ishtar και Ίσις/Isis.  Ο Νιμρώδ, γνωστός στην Αίγυπτο ως Όσιρις/Osiris, ήταν ο ιδρυτής της πρώτης αυτοκρατορίας στην  Βαβέλ/Babel, αργότερα γνωστής  ως Βαβυλώνα όπως γράφεται στην ιουδαιοχριστιανική γραφή (10: 8-12, 11: 1-9).

Από αρχαίες πηγές, όπως το «Έπος του Γκιλγκαμές» και από αρχεία που αποκαλύφθηκαν από αρχαιολόγους από τις ερειπωμένες πόλεις της Μεσοποταμίας και της Αιγύπτου, οι μελετητές μπόρεσαν να ανακατασκευάσουν επακόλουθα γεγονότα.

Μετά το θάνατο του Νιμρώδ, το -2167 έτος περίπου, η Σαμιράμ προώθησε την πεποίθηση ότι ήταν θεός.  Ισχυρίστηκε ότι είδε ένα αειθαλές δένδρο  σε πλήρη βλάστηση, από τις ρίζες ενός νεκρού κορμού, που συμβολίζει την αναβίωση μιας νέας ζωής για τον Νιμρώδ.

Είπε: «Την επέτειο της γέννησής του, ο Νιμρώδ/Nimrod επισκέπτεται το αειθαλές δέντρο και αφήνει δώρα κάτω από αυτό. Λίγα χρόνια μετά το θάνατο του Νιμρώδ, η Σαμιράμ γέννησε έναν υιό, τον Νίνο, που μυθολογικά μερικές φορές αποκαλείται Γκιλγκαμές/Gilgamesh.  Η Σαμιράμ δήλωνε ότι την είχε επισκεφθεί το πνεύμα του Νιμρώδ, που την άφησε έγκυο με  αγόρι. Το παιδί «Nin» ή  Nίνος, το οποίο κράτησε ήταν ο Nιμρώδ μετενσαρκωμένος.

Έτσι ο Πατήρ Βασιλιάς, η Μητέρα παρθένα, και ο Υιός βλαστός, θεοποιήθηκαν στην  τριάδα που σχηματίστηκε στην Ασσυρία.

Η Σαμιράμ και ο Νίνος λατρεύονταν ως «Παναγία και βρέφος» στην αρχαία Ασσυρία. Καθώς οι γενιές πέρασαν, λατρεύονταν και με άλλα ονόματα σε διαφορετικές χώρες και γλώσσες, όπως αναφέρθηκε. Πολλά από αυτά είναι αναγνωρίσιμα μέχρι σήμερα: Fortuna και Jupiter στη Ρώμη, Αφροδίτη και Άδωνις στην Κύπρο, και Ashtoreth / Astarte and Molech / Baal στην Καναάν.

Οι συγγραφείς της Παλαιάς Χριστιανικής  Διαθήκης  άφησαν περαιτέρω αποδείξεις ότι οι Προχριστιανικοί Ασσύριοι διακοσμούσαν έναν αειθαλές προς τιμήν και τη μνήμη της γέννησης του Μεσσία τους, όπως αναφέρεται στον Ιερεμία 10: 2-4: ― «Έτσι λέει ο Κύριος, Μη μάθετε τον τρόπο από τους ειδωλολάτρες (Ασσύριοι), και μην εκνευρίζεστε στα σημάδια του ουρανού. γιατί οι ειδωλολάτρες τους απογοητεύονται. Για τα έθιμα του λαού είναι μάταια: για ένα κόβει ένα δέντρο έξω από το δάσος, το έργο των χεριών του εργάτη, με το τσεκούρι. Το καταστρώσουν με ασήμι και χρυσό. το στερεώνουν με καρφιά και σφυριά, ώστε να μην κινούνται.  Στην αρχαία Ασσυρία, το βράδυ πριν από τη γέννηση του Μεσσία Nimrod, νύχτα που  ήταν γνωστή ως Μητέρα-Νύχτα. Δώδεκα κεριά διατάχθηκαν από τη βασίλισσα Σαμίραμ να ανάβουν στο αειθαλές δέντρο, που αντιπροσωπεύει τις 12 ιερές και εορταστικές μέρες της γέννησης του υιού της και της μετενσάρκωσης του ήλιου, όπως ονομαζόταν «το φως του κόσμου».  Η ημέρα της γέννησης, 25 Δεκεμβρίου, ήταν γνωστή ως η Ημέρα της Κυρίας, καθώς η Σαμιράμ γεννά τον «σωτήρα του κόσμου» και γίνεται η Μητέρα-Θεά. Για 12 ημέρες, οι αρχαίοι Ασσύριοι εόρταζαν  τη γέννηση του ήλιου τους και του γιου της παρθένας μητέρας-θεάς, και πολλά δώρα ανταλλάσσονταν μεταξύ των πολιτών.

Μια χήνα σερβίρεται στην Ημέρα της Κυρίας, που αντιπροσωπεύει το αγαπημένο φαγητό του «παιδιού» και του Νιμρώδ/ Nίνου, καθώς και nur-κέικ, που σημαίνει κέικ γέννησης (μερικές φορές ονομάζονται κέικ Yule).

Αυτές οι παραδόσεις μεταφέρθηκαν στην Ευρώπη, και μέχρι σήμερα, οι Σκωτσέζοι ονομάζουν αυτά τα κέικ nur.

Ο Ρωμαϊκός Χριστιανισμός βασίστηκε εξ ολοκλήρου στο σύστημα των Ασσυρίων και εφάρμοσε  ασσυριακές παραδόσεις της λατρείας του ήλιου / υιού, αλλάζοντας το όνομα του Ασσυρίου Μεσσία σε Ιησού Χριστό.

Όλες οι παραδόσεις των Ασσυρίων ενσωματώθηκαν στον Χριστιανισμό, συμπεριλαμβανομένων των παρόντων Χριστουγεννιάτικων παραδόσεων, και τα αρχεία μπορούν να βρεθούν στο Βατικανό.

Περίπου την ίδια στιγμή με τους Ασσύριους, οι Ινδουιστές εορτάζουν το Χειμερινό Ηλιοστάσιο ως την ημέρα που γεννιέται ο Surya ή ο «ήλιος» και ο Surya είναι ο Ashur του οποίου το φως άναψε τον κόσμο και ενέπνευσε τους Ασσύριους να χτίσουν τη γη, γι ‘αυτό οι Ινδουιστές μέχρι σήμερα ονομάζουν τους Ασσύριους «Ασούρειας», «οι δόμοι».

Οι Ζωροάστρες , που ονομάστηκαν στη Μεσοποταμία Ζαρντάτ, (δηλαδή ο σπόρος της γυναίκας)  γιορτάζουν ακόμα τη γέννηση του φωτός ή της «φωτιάς» στο Ιράν, και αυτή η παράδοση εντοπίζεται στις εποχές που εορτάζουν τη γέννηση του Νίνου, του σπόρου της Βασίλισσας Σαμιράμ.

Οι Μουσουλμάνοι εορτάζουν το Ηλιοστάσιο ως Eid Al Athha, (Ath ha) που σημαίνει «φως» ή ήλιο.

Οι Εβραίοι γιορτάζουν το Hannukha, το οποίο είναι κυριολεκτικά η εορτή του «φωτός» ή του ήλιου, και το Shamash είναι το κερί που ανάβει όλα τα άλλα κεριά της Hannuka.

Στη Ρώμη, οι Ρωμαίοι εορτάζουν το Χειμερινό Ηλιοστάσιο ως Βρούμα και Σατουρνάλια, (η γέννηση του Ήλιου (Κρόνου) / Υιου) και η παράδοση ανάγεται στον αρχαίο Ασσυριακό εορτασμό της γέννησης του ήλιου / γιου και του Μεσσία, Νίνου.

Αυτές οι παραδόσεις των θρησκειών αλλά πρωτίστως του Χριστιανισμού  έχουν όλες τις ρίζες τους στο ασσυριακό σύστημα θρησκευτικών πεποιθήσεων της Ashur.

Στην πραγματικότητα λοιπόν όσοι διακοσμείτε δένδρο για τη χριστιανική σύγχρονη εορτή των Χριστουγέννων αναβιώνετε την Μετεμψύχωση του Νιμρώδ και όλων των μετέπειτα σημιτικών Μεσσίων.