ΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΥΗΓ

Α΄ΔΕΚΑΣ	Β΄ΔΕΚΑΣ	Γ΄ΔΕΚΑΣ

---

Τὴν 17η Μουνιχιῶνος τοῦ 3ου ἔτους τῆς 125ης Ὀλυμπιάδος ἔλαβε χώρα Σύνοδος τῶν Θιασωτῶν :
Ἀθηναϊκὸ Θιασωτικὸ ψήφισμα
IG II2 1277 1-2 ΑΤΤΙΚΗ
Ἐπὶ Δημοκλέους ἄρχοντος Μουνιχιῶνος ἑβδόμηι ἐπὶ δέκα• ἀγορᾶι κυρίαι. . .
Ἡ ἐπιγραφὴ βρέθηκε σὲ οἰκία στὸ Μεταξουργεῖο τὸ 1892.
Μὲ τὸ ψήφισμα αὐτὸ τιμῶνται οἱ ἀρχὲς τοῦ θιάσου ἀποτελούμενες ἀπὸ τρεῖς ἐπιμελητὲς Εὑκλῆς , Ζήνων, Θάλλων καὶ ἑνὸς γραμματέως, Κτησίας.

Οι Αττικοί Θιασώται

Ο Αριστοτέλης (Αριστ. Ηθ.N 1160a. 15 Αριστ. Ηθ.Ν 1160a. 25) εξηγεί ότι, ενώ η πολιτική κοινότητα βασίζεται στα συμφέροντα ολόκληρου του πληθυσμού της πόλης, υπάρχουν ορισμένες κοινότητες (κοινωνίαι) που σχηματίζονται με βάση ένα συγκεκριμένο συμφέρον. Ανάμεσά τους αναφέρει τους θιασώτες που σχηματίζονται για την τέλεση θυσιών και την επιδίωξη της κοινωνικής συναναστροφής.

Ο ιδιωτικός χαρακτήρας της ομάδας προκύπτει από παρόμοιες ομάδες που πιστοποιούνται επιγραφικά.

Ὁ Ἠσίοδος συμβουλεύει :
ΗΣΙΟΔΟΣ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ στ.803
― Μέσσῃ δ’ ἑϐδομάτῃ Δημήτερος ἱερὸν ἀκτὴν 805
εὖ μάλ’ ὀπιπεύοντα ἐυτροχάλῳ ἐν ἀλωῇ
βαλλέμεν, ὑλοτόμον τε ταμεῖν θαλαμήια δοῦρα
νήιά τε ξύλα πολλά, τά τ’ ἄρμενα νηυσὶ πέλονται.
―Στὶς δεκαεπτὰ τὸ στάρι τῆς Δήμητρος μὲ προσοχὴ νὰ βάζεις στὸ ἀλῶνι τὸ κυκλικὸ καὶ μπόλικα ὁ ξυλοκόπος ξῦλα γιὰ σπίτια καὶ πλεούμενα νὰ κόβει.

Τελευτή Πρόκλου του Λυκίου

Την σημερινή ημέρα πεθαίνει ο Πρόκλος

Στην βιογραφία του Πρόκλου από τον Μαρίνο τον Νεαπολίτη, καταγράφεται ο Θάνατος του Πρόκλου και χρονολογείται την 17η του Μουνιχιώνος σύμφωνα με το Αττικό Σεληνιακό Ημερολόγιο, και την 17η Απριλίου σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο.
Αυτό δείχνει ότι την εποχή του Μαρίνου ο Μουνιχιών ταυτιζόταν απολύτως με τον Απρίλιο και έτσι το κατέγραψε :
ΜΑΡΙΝΟΣ ΝΕΑΠΟΛΙΤΗΣ ΒΙΟΣ ΠΡΟΚΛΟΥ ΧΧΧΧVI παρ 75
― Ετελεύτησε δέ τω δ΄καί κ΄καί ρ΄(124) (έτει) από της Ιουλιανού βασιλείας (από το πρώτο έτος της βασιλείας του Ιουλιανού 485) άρχοντος Αθήνησι Νικαγόρου του νεωτέρου, μηνός κατά μεν Αθηναίους Μουνυχιώνος ιζ΄ κατά δέ Ρωμαίους Απριλλίου ιζ΄.
― «Πέθανε το 124 έτος από την βασιλεία του Ιουλιανού, όταν ήταν άρχοντας στην Αθήνα ο Νικαγόρας ο νεότερος, την 17η του μηνός Μουνιχιώνος κατά τους Αθηναίους ή την 17η Απριλίου κατά τους Ρωμαίους».

Και το σώμα του τιμήθηκε με επικήδειες τιμές σύμφωνα με τα πατροπαράδοτα έθιμα των Αθηναίων, και όπως ο ίδιος ζήτησε όταν ακόμα ζούσε. Γιατί και αυτό πάλι υπήρξε στον μακάριο άνδρα, περισσότερο από κάθε άλλον, η γνώση και η φροντίδα όλων των τελετουργικών πράξεων προς τους νεκρούς.»
Και ο Μαρίνος συνεχίζει :
―«Αφού λοιπόν το σώμα του ντύθηκε σύμφωνα με την δική του υπόδειξη, όπως έχει ειπωθεί, και αφού μεταφέρθηκε από τους φίλους του, τάφηκε στα ανατολικά προάστια της πόλης προς τον Λυκαβηττό, όπου βρίσκεται και το σώμα του καθοδηγητή μας Συριανού.»